• Μάιος 25, 2018, 00:23:29
• Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
 
Νέα:
Για το δανεισμό πανεπιστημιακών συγγραμμάτων
μπορείτε να απευθύνεστε εδώ

Αποστολέας Θέμα: Ρατσισμός  (Αναγνώστηκε 4420 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος Lydia

  • Δασκάλα
  • Συντονιστής
  • Εκτάκι!
  • *****
  • Μηνύματα: 2236
  • Φύλο: Γυναίκα
Ρατσισμός
« στις: Απρίλιος 01, 2011, 00:30:40 »
Αγαπητε λευκε αδερφε,
οταν γεννηθηκα ημουν μαυρος
οταν μεγαλωσα ημουν μαυρος
οταν καθομαι στον ηλιο ειμαι μαυρος
οταν κρυωνω ειμαι μαυρος
οταν φοβαμαι ειμαι μαυρος
οταν ειμαι αρρωστος ειμαι μαυρος....

ενω,εσυ...
οταν γεννηθηκες,ησουν ροζ
οταν μεγαλωσες,ησουν λευκος
οταν καθεσαι στον ηλιο,εισαι κοκκινος
οταν κρυωνεις,εισαι μπλε
οταν φοβασαι,εισαι πρασινος
οταν εισαι αρρωστος,εισαι κιτρινος

και,παρ'ολ'αυτα...
ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΜΕ ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΕΓΧΡΩΜΟ??? ???   (μήνυμα από fairy)

Αποσυνδεδεμένος asimeniasfika

  • Απόφοιτη ΠΤΔΕ, Απόφοιτη ΤΠΕΕ ΤΕΑΠΗ
  • Συντονιστής
  • Καμένος στον κύβο!
  • *****
  • Μηνύματα: 5349
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ρατσισμός
« Απάντηση #1 στις: Οκτώβριος 07, 2011, 13:43:40 »
Το παρακάτω κείμενο, γραμμένο από έναν απόφοιτο δημοσιογραφίας, μου έκανε εντύπωση. Θίγει με ένα λογοτεχνικό τρόπο το φλέγον θέμα.

http://thestranger.wordpress.com/the-seminars/

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΚΑΚΟΙ

Ο παππούς έκλεισε με δύναμη την πόρτα πίσω του καθώς έμπαινε στο σπίτι. Φαινόταν πολύ κουρασμένος – όλο το απόγευμα φρόντιζε τον κήπο. Σκάλιζε το χώμα, κλάδευε τους θάμνους, πότιζε το παρτέρι. Όμως τώρα ήταν η ώρα να ξεκουραστεί. Έβαλε κρασί σε ένα ποτήρι και κάθισε στην αγαπημένη του πολυθρόνα. Στο τραπεζάκι του σαλονιού, ακριβώς απέναντι από την πολυθρόνα, καθόμουν εγώ με τη γιαγιά μου, που μου μάθαινε ένα παιχνίδι με χαρτιά.

Ήταν ωραίο εκείνο το καλοκαίρι με τον παππού και τη γιαγιά στο χωριό. Καμιά φορά μου έλειπαν οι γονείς μου, όμως η αγάπη του παππού και της γιαγιάς μου αναπλήρωναν το κενό τους. Με φρόντιζαν πολύ, ο καθένας με τον τρόπο του. Η γιαγιά μου έφτιαχνε τα αγαπημένα μου φαγητά, έπαιζε μαζί μου και απαντούσε ψύχραιμα στις αμέτρητες απορίες μου. Ο παππούς μου, από την άλλη, ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που δε σου δείχνουν την αγάπη τους, αλλά την καταλαβαίνεις από τις πράξεις τους. Και επίσης, έλεγε πολύ ωραίες ιστορίες.

Εκείνο το βράδυ, όπως καθόταν κατάκοπος στην πολυθρόνα του, κοίταξε προς το μέρος μου και μου είπε: «Σου’χω πει ποτέ για τον εξωγήινο;». «Ποιον εξωγήινο;», τον ρώτησα έκπληκτος. «Έναν εξωγήινο που’ξερα παλιά», μου είπε. «Αλήθεια, δε σου’χω πει γι’αυτόν;». «Όχι, παππού». «Έλα ‘δω να σου πω την ιστορία του».

Παράτησα τρέχοντας τα χαρτιά και τη γιαγιά μου, και έτρεξα στην πολυθρόνα του παππού μου. Αυτός με πήρε αγκαλιά και μου διηγήθηκε την ιστορία του φίλου του, του εξωγήινου:

«Ήταν πριν από πολλά χρόνια, όταν ήμουν στην ηλικία σου. Ήμασταν με δύο φίλους μου και παίζαμε σε μία αλάνα έξω από την πόλη, όπως κάναμε κάθε απόγευμα τα καλοκαίρια, που δεν είχαμε σχολείο. Μια μέρα, που λες, εκεί που παίζαμε, κλώτσησα δυνατά την μπάλα και πήγε πίσω από μία μάντρα. Πήγα, λοιπόν, να πάρω την μπάλα. Και τότε είδα κουλουριασμένο σε μια γωνιά τον εξωγήινο.

«Πώς ήταν ο εξωγήινος, παππού;», τον ρώτησα ανυπόμονα.

«Δεν ήταν και πολύ διαφορετικός από μας, παιδί μου. Ήταν μόνο πιο κοντός, πολύ κοντός. Και μαυριδερός, λες και είχε περάσει μέσα από καμινάδα. Και τα μάτια του ήταν πιο μικρά από τα δικά μας, σαν κουμπότρυπες. Και φόραγε κι αυτά τα παράξενα ρούχα… Αλλά το καταλάβαινες ότι δεν ήταν από τα μέρη μας, ότι ήταν διαφορετικός από μας.

«Και δεν φοβηθήκες μήπως ήταν κακός και ήθελε να σας πειράξει;»

«Όχι, παιδί μου, ήταν καλός. Δεν ήθελε να μου κάνει κακό, φαινόταν από τα μάτια του, έμοιαζε τρομαγμένος. Γι’αυτό κι εγώ φώναξα τους φίλους μου , να τον βοηθήσουμε, να μη φοβάται. Τον φέραμε στην αλάνα και τον ρωτούσαμε αν είναι καλά, κι από πού είναι, και τι δουλειά έχει στα μέρη μας, αλλά δεν καταλάβαινε, δεν ήξερε τη γλώσσα μας. Έλεγε κάτι δικά του, σε άλλη γλώσσα, που δεν την ξέραμε εμείς. Έτσι, τον πήραμε μαζί μας. Φωνάξαμε τους γονείς μας, και ήμασταν περήφανοι που είχαμε βρει έναν εξωγήινο, περιμέναμε ότι θα μας έλεγαν “μπράβο” και θα μας έκαναν και κανένα δώρο, αλλά αυτοί άρχισαν να μας φωνάζουν. “Τι δουλειά έχει αυτός εδώ;”, μας έλεγαν. “Κοιτάξτε τον πώς είναι, πού ξέρετε τι αρρώστιες κουβαλάει; Κι άμα είναι επικίνδυνος; Δε σας έχουν πει να μη μιλάτε σε ξένους; Να τον πάρετε από ‘δω, να φύγει”. Δεν τον ήθελαν καθόλου.»

«Κι εσείς τι κάνατε, παππού; Τον διώξατε;»

«Ε, δεν μπορούσαμε να κάνουμε κι αλλιώς, αφού δεν τον ήθελε κανείς. Είχαν βγει και οι γείτονες στα μπαλκόνια, μας κοιτούσαν περίεργα, ούτε κι αυτοί ήθελαν έναν εξωγήινο στη γειτονιά τους. Έτσι, τον αφήσαμε να φύγει. Αλλά ξαναπήγαμε την επόμενη μέρα στην αλάνα και τον βρήκαμε εκεί, με το ίδιο τρομαγμένο βλέμμα. Ε, τότε είπαμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας: Όλο εκείνο το καλοκαίρι πηγαίναμε κάθε απόγευμα στην αλάνα και καθόμασταν μαζί με τον εξωγήινο. Ήταν πολύ έξυπνος, και μετά από λίγο καιρό μιλούσε τη γλώσσα μας, έστω και σπαστά. Μας είπε και την ιστορία του: Στον πλανήτη του, έλεγε, είχε πέσει πόλεμος και πείνα, και ένα βράδυ μπήκε κρυφά σε έναν ιπτάμενο δίσκο και έφυγε από εκεί. Δεν ήθελε να έρθει στον δικό μας πλανήτη, ήθελε να πάει αλλού, σε έναν πλανήτη που ήξερε ότι θα ζούσε καλύτερα, όμως στο δρόμο χάλασε ο ιπτάμενος δίσκος, κι έτσι κατέληξε στη Γη. Δεν ήξερε κανέναν εδώ, και δεν είχε τρόπο να φύγει, γι’αυτό είχε κρυφτεί σε εκείνη τη μάντρα, χωρίς να ξέρει τι να κάνει.»

«Και μετά; Τι έγινε μετά;»

«Στο τέλος του καλοκαιριού, ο φίλος μας ο εξωγήινος ήταν σχεδόν σαν εμάς: Μιλούσε πια τη γλώσσα μας, και του είχαμε αγοράσει με το χαρτζιλίκι μας κανονικά ρούχα, σαν αυτά που φορούσαμε όλοι. Αν τον κοίταζες από μακριά, φαινόταν σαν ένας από εμάς. Έπρεπε να τον πλησιάσεις για να δεις το μαυριδερό του δέρμα και τα εξωγήινα μάτια του και να καταλάβεις ότι ήταν διαφορετικός. Όταν τον παρουσιάσαμε ξανά στη γειτονιά μας, οι γονείς και οι γείτονές μας φαίνονταν πιο χαρούμενοι: Και πάλι τους ενοχλούσε το χρώμα του και το σχήμα των ματιών του και το ύψος του, αλλά ήταν τόσο ευγενικός και καλοπροαίρετος που τελικά αποφάσισαν να τον φιλοξενήσουμε. Μάλιστα, κάποιος του έδωσε μία αποθήκη που είχε στο σπίτι του για να μένει εκεί, με αντάλλαγμα να τον βοηθάει στη δουλειά του. Πράγματι, ο εξωγήινος δεν είχε κανένα πρόβλημα, ήταν πολύ εργατικός και τον βοηθούσε κάθε μέρα στις δουλειές του, και μετά πήγαινε και βοηθούσε και τους άλλους στις δουλειές τους, χωρίς ποτέ να γκρινιάζει ή να τους ζητάει τίποτα ιδιαίτερο.

«Και πού είναι τώρα ο εξωγήινος, παππού;»

«Θα σου πω, παιδί μου: Τον εξωγήινο δεν τον συμπαθούσαν όλοι. Κάποιοι τον μισούσαν επειδή έκανε όλες τις δουλειές χωρίς να ζητάει τίποτα, κι έτσι δεν είχαν αυτοί δουλειά, και κάποιοι τον μισούσαν απλά επειδή δεν ήταν σαν εμάς, μόνο και μόνο για το χρώμα του δέρματός του. Έτσι, όταν κάποια στιγμή άρχισαν να συμβαίνουν άσχημα πράγματα στη γειτονιά μας, αυτοί κατηγόρησαν τον εξωγήινο. Και ακόμα και οι άλλοι γείτονες, που τόσο τους είχε βοηθήσει, δεν είπαν τίποτα, δεν τον υποστήριξαν, κι ας ήξεραν ότι ποτέ δε θα έκανε κακό σε κανέναν. Και μια μέρα βρήκαν το πτώμα του σε μια γωνία, κάποιος τον είχε σκοτώσει. Ποτέ δε μάθαμε ποιος ήταν. Κανείς δεν ήθελε να μάθει, και κανείς δεν τον έκλαψε. Και αυτή, παιδί μου, ήταν η ιστορία του εξωγήινου.»

Μόλις το είπε αυτό, με κατέβασε από την αγκαλιά του και έκανε να σηκωθεί.

«Ε, παππού!», διαμαρτυρήθηκα εγώ.

«Τι είναι πάλι;», γκρίνιαξε.

«Δε μου είπες το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας!»

«Δεν υπάρχει παιδί μου ηθικό δίδαγμα. Δεν έχουν όλες οι ιστορίες ηθικό δίδαγμα.»

«Λες ψέματα! Όλες οι ιστορίες έχουν! Πες μου, ποιο είναι;»

«Εντάξει, λοιπόν, άκουσέ με καλά: Αυτή η ιστορία μας μαθαίνει πως ό,τι κι αν βλέπεις στην τηλεόραση και στις ταινίες, εσύ αυτό πρέπει να ξέρεις πάντα: Στο τέλος κερδίζουν πάντα οι κακοί.».
Εάν θέλετε να συνεργαστείτε ως συντονιστές στο φόρουμ, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα ή επικοινωνήστε με το ptde.gr@gmail.com

Αποσυνδεδεμένος babalougum

  • Νηπιαγωγείο!
  • **
  • Μηνύματα: 27
Απ: Ρατσισμός
« Απάντηση #2 στις: Ιανουάριος 06, 2014, 12:57:15 »
Δεν έχω γράψει πολλές φορές στο forum αλλά αυτό θέλω να το μοιραστώ...κατά την γνώμη μου αξίζει..

Παραθέτω το παρακάτω link γιατί αφορά σε κάτι που με άγγιξε πραγματικά..
Πρόκειται για μια μικρού μήκους ταινία, 2.39 λεπτά για την ακρίβεια, που νομίζω αξίζει να τα αφιερώσει κανείς για να τη δει. Πρωταγωνιστούν γνωστοί ηθοποιοί (Ναταλία Δραγούμη, Νίκος Ψαρράς, Βλαδίμηρος Κυριακίδης) και έχει τον τίτλο "Τζαφάρ". 

Εύχομαι πραγματικά το 2014 να είναι ένα ευτυχισμένο έτος, με υγεία, χαρά και πολλή πολλή αγάπη!

http://www.mycampus.gr/my_news/elliniko_protoselido/tzafar_h_tainia_mikrou_mikous_leei_oxi_sto_ratsismo.html
''αλίμονο σε αυτούς που έχουν ένα άδειο σπίτι στην καρδιά τους''

Αποσυνδεδεμένος asimeniasfika

  • Απόφοιτη ΠΤΔΕ, Απόφοιτη ΤΠΕΕ ΤΕΑΠΗ
  • Συντονιστής
  • Καμένος στον κύβο!
  • *****
  • Μηνύματα: 5349
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ρατσισμός
« Απάντηση #3 στις: Ιανουάριος 06, 2014, 13:08:18 »
Χρόνια πολλά babalougum!

Αυτή η ταινία όντως δείχνει το ρατσισμό με τον οποίο μπορεί να βλέπουμε κάποιον, μόνο και μόνο επειδή έχει διαφορετικό χρώμα. Βάζουμε όλον τον κόσμο σε ένα τσουβάλι και δεν αναγνωρίζουμε τις εξαιρέσεις. Γενικά μας βάζει σε σκέψεις για τα στερεότυπα που έχουμε για το καλό και το κακό.
Εάν θέλετε να συνεργαστείτε ως συντονιστές στο φόρουμ, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα ή επικοινωνήστε με το ptde.gr@gmail.com