ptde.gr - forum

Επικοινωνία, Συζητήσεις και Δραστηριότητες του ptde.gr => Τέχνες και Γράμματα => Θέματα Γενικού Ενδιαφέροντος => Λογοτεχνία => Μήνυμα ξεκίνησε από: Nuria στις Μάρτιος 29, 2011, 16:47:26

Τίτλος: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάρτιος 29, 2011, 16:47:26
" Δες τα παιδιά, Βιργινία. Κοίτα και δες τα μάτια τους, περιέχουν τον αληθινό κόσμο. Διότι συλλαμβάνουν τη χάρη. Τα τυλίγει σαν σύννεφο, αν μισοκλείσεις τα βλέφαρα θα τη δεις, είναι ένα χρώμα γύρω τους, κοίτα και δες, κάθε παιδί έχει το χρώμα του, σαν νεφέλωμα, σε μερικά μπορείς να δεις ολόκληρο το ουράνιο τόξο. Αυτό είναι το φως του Θεού, Βιργινία, ουδέποτε χάνεται, όποιος το σέβεται, μαθαίνει να το ρουφάει, όποιος απιστεί ξοδεύεται...Όμως, τα παιδιά βρίσκονται ακόμα στην ηλικία της φώτισης, τόποτα δεν ξεθωριάζει το χρώμα τους...Κοίτα! Δες τα μάτια αυτού του παιδιού! Πρόσεξε την ηδύτητα στην έκφρασή του. Ονειρεύεται, Βιργινία. Τα μωρά και τα παιδιά βλέπουν τα όνειρα του Θεού. Δες, ο μικρός έχει το χάρισμα, όλα τα παιδιά το έχουν, είναι το δώρο τους για την καινούργια ζωή... "

Από το βιβλίο "Αυτά να τα πεις αλλού" της Μπελίκα Κουμπαρέλη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Inkite στις Σεπτέμβριος 20, 2011, 19:28:54
Νύχτα: γι'άλλη μια φορά η νυχτερινή πάλη με το θάνατο, οι δαιμονικές ορχήστρες στο δωμάτιο μου, το βύθισμα μέσα στον έντρομο ύπνο, οι φωνές έξω από το παράθυρο, το όνομα μου που το προφέρουν απανωτά και χλευαστικά φανταστικοί επισκέπτες, τα κύμβαλα του σκοταδιού. Σαν να μην έφταναν οι πραγματικοί θόρυβοι σ'αυτές τις νύχτες με το χρώμα των γκρίζων μαλλιών. Όχι σαν το σπαρακτικό πανδαιμόνιο των Αμερικάνικων πόλεων, που μοιάζει σαν να ξεκολλάς τους επιδέσμους ενός ετοιμοθάνατου γίγαντα. Μα το αλύχτημα των αδέσποτων σκύλων, το ολονύχτιο λάλημα των πετεινών, ο ήχος του τυμπάνου, το βογκητό που θα βρεθεί αργότερα σαν λευκά φτερά κουβαριασμένα σε τηλεγραφικά καλώδια στους πίσω κήπους ή πουλιά κουρνιασμένα στις μηλιές, όλος ο προαιώνιος ακοίμητος πόνος του Μεξικού. /i]

Κάτω από το Ηφαίστειο - Μάλκολμ Λόουρυ
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: LittleLotte στις Σεπτέμβριος 20, 2011, 20:49:32
                                  TO METΡHMA




Άνθρωποι μόνοι,που άφησαν σκόνη,

φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι,

κλεμμένοι,κρυμμένοι,κρυφά δανεισμένοι,

τυχαίοι,γενναίοι,δειλοί,φοβισμένοι,

δικοί μου και ξένοι,γλυκοίς και θλιμμένοι,

σε σχέσεις,σε σπίτια καλά κλειδωμένοι,

χαρούμενοι,άσχετοι,συνεπιβάτες,

μποέμ καλλιτέχνες,παιδιά με γραβάτες,

εχθροί μου και φίλοι,μικροί και μεγάλοι,

που δίνουν με μέτρο,που κάνουν σπατάλη,

αγάπες που έμοιαζαν να'χουν αξία,

και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία,

Δύστυχοι συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα,

η λογική κι όσοι ζουν με το αίσθημα...
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Σεπτέμβριος 21, 2011, 00:11:28
    "Όταν εξαπολυθήκαμε στον κόσμο,αυτοί που είμαστε,χρειάστηκε πρώτα να ταυτιστούμε μ'αυτή τη ζαριά,μ'αυτό το τυχαίο που οργανώθηκε από τον θεϊκό υπολογιστή: να πάψουμε να νιώθουμε έκπληξη επειδή ακριβώς αυτό(εκείνο το πράγμα που μας αντικρίζει στον καθρέφτη) είναι το εγώ μας. Χωρίς να είμαστε πεπεισμένοι ότι το πρόσωπό μας εκφράζει το εγώ μας,χωρίς αυτήν την αρχική και θεμελιακή αυταπάτη,δεν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε, ή τουλάχιστον να παίρνουμε τη ζωή στα σοβαρά.Και δεν ήταν καν αρκετό το να ταυτιζόμαστε με τον εαυτό μας.Χρειαζόταν μια παθιασμένη ταύτιση με τη ζωή και με το θάνατο.Διότι μόνο υπό την προϋπόθεση αυτή δεν εμφανιζόμαστε στα ίδια μας τα μάτια σαν μία απλή παραλλαγή του ανθρώπινου πρωτοτύπου,αλλά ως πλάσματα προικισμένα με τη δική τους και μη ανταλλάξιμη ουσία."



    "Η παγίδα του μίσους είναι ό,τι μας δένει πολύ σφιχτά με τον αντίπαλο. Ιδού το άσεμνο του πολέμου: η οικειότητα του αίματος που χύνεται αμοιβαία,η ασελγής εγγύτητα δύο σρατιωτών που,κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια, αλληλοδιαπερνιούνται."


                                                                                                                                  Η Αθανασία, Μίλαν Κούντερα       
                                                                                                                   
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Σεπτέμβριος 21, 2011, 01:00:39
Φιλοσοφικό είναι αυτό το βιβλίο;
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Σεπτέμβριος 21, 2011, 01:11:14
Όχι,μυθιστόρημα με φιλοσοφικές προεκτάσεις. Έχω διαβάσει πολύ λίγο ως τώρα,αλλά μου αρέσει!
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Οκτώβριος 15, 2011, 01:14:00
    "Τι είναι όμως η ομορφιά από μαθηματική σκοπιά; Υπάρχει ομορφιά όταν ένα αντίτυπο μοιάζει όσο γίνεται περισσότερο στο αυθεντικό πρωτότυπο. Ας φανταστούμε ότι έχουν βάλει στον υπολογιστή τις ελάχιστες και τις μέγιστες διαστάσεις όλων των μερών του σώματος: μεταξύ τριών και επτά εκατοστών για το μήκος της μύτης, μεταξύ τριών και οκτώ για το ύψος του μετώπου, και ούτω καθεξής. Άσχημος είναι ο άνθρωπος που το μέτωπό του έχει μήκος έξι εκατοστών και η μύτη του τρία μόνο. Ασχήμια: ιδιότροπη ποίηση του τυχαίου. Σ'έναν ωραίο άνθρωπο, το παιχνίδι των τυχαίων έχει διαλέξει έναν μέσο όρο όλων των μέτρων. Ομορφιά: πεζότητα του ακριβούς μέσου. Στην ομορφιά περισσότερο ακόμα παρά στην ασχήμια, εκδηλώνεται ο μη ατομικός, μη προσωπικός χαρακτήρας του προσώπου. Στο πρόσωπό του, ο ωραίος άνθρωπος βλέπει το πρωταρχικό τεχνικό σχέδιο, έτσι όπως το σχεδίασε ο κατασκευαστής του πρωτοτύπου, και υποφέρει πιστεύοντας ότι αυτό που βλέπει είναι ένα αμίμητο εγώ."

   


    "Αυτό που είναι αβάσταχτο στη ζωή, δεν είναι το να είσαι αλλά το το να είσαι το εγώ σου. Χάρη στον υπολογιστή του, ο Δημιουργός έκανε να εισχωρήσουν στον κόσμο δισεκατομμύρια εγώ, και οι ζωές τους. Αλλά, δίπλα σε όλες αυτές τις ζωές μπορούμε να φανταστούμε ένα που είναι πιο στοιχειώδες, που υπήρξε πριν ο Δημιουργός βαλθεί να δημιουργεί, ένα είναι στο οποίο ούτε άσκησε ούτε ασκεί καμιά επιρροή. Ξαπλωμένη στο χορτάρι, με το μονότονο τραγούδι του ρυακιού να την διαπερνά και να παρασύρει το εγώ της, η Ανιές έπαιρνε το μέρος αυτού του στοιχειώδους είναι που εκδηλώνεται στη φωνή του χρόνου που τρέχει και στο γαλάζιο τ'ουρανού΄ ήξερε πια ότι τίποτα ωραιότερο δεν υπάρχει.
     Ο επαρχιακός δρόμος όπου κυλάει τώρα είναι ήρεμος΄ μακρινά, απέραντα μακρινά, λάμπουν τ'αστέρια. Η Ανιές λέει στον εαυτό της:
     Να ζεις, δεν υπάρχει καμιά ευτυχία σ'αυτό. Να ζεις: να περιφέρεις στον κόσμο το επώδυνο εγώ σου.
     Αλλά να είσαι, να είσαι είναι ευτυχία. Είναι: το να μεταμορφώνεσαι σε κρήνη, σε πέτρινη δεξαμενή μέσα στην οποία το σύμπαν κατεβαίνει σαν χλιαρή βροχή. "

                                                                                                                                   Η Αθανασία, Μίλαν Κούντερα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Οκτώβριος 15, 2011, 02:05:55
Και τα δυο κομμάτια είναι εξαιρετικά,αλλά το πρώτο με έβαλε σε περισσότερη σκέψη.Δεν το είχα σκεφτεί έτσι ποτέ.
Πολύ όμορφα αποσπάσματα!
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Οκτώβριος 15, 2011, 02:23:34
Να σου πω την αλήθεια,κι εμένα με έβαλε σε προβληματισμό το πρώτο απόσπασμα...Ακόμα δεν το έχω πλήρως αποκρυπτογραφήσει,κυρίως την τελευταία φράση...
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Οκτώβριος 15, 2011, 10:47:10
Έχεις διαβάσει πολύ λίγο; Εσύ κοντεύεις σχεδόν να το τελειώσεις! Εγώ πάντως που το διάβασα ακόμη πιο λίγο από ότι η Χρύσα, κατάλαβα πως η τελευταία φράση του πρώτου αποσπάσματος έχει το εξής νόημα: όταν μισείς κάποιον και θέλεις να τα βάλεις μαζί του, τότε αρχίζεις να ασχολείσαι με αυτόν, να τον σκέφτεσαι κι έτσι γίνεται κομμάτι του εαυτού σου. Δεν είναι πια ξένος για σένα, κι αυτό μπορεί να σε δυσκολέψει να τον αντιμετωπίσεις, αφού του δίνεις περισσότερη σημασία από όση χρειάζεται.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Οκτώβριος 16, 2011, 02:36:34
Έχεις διαβάσει πολύ λίγο; Εσύ κοντεύεις σχεδόν να το τελειώσεις!

Τώρα πια ναι...

Ενδιαφέρουσα άποψη,δεν το είχα σκεφτεί έτσι...Εγώ το ανήγαγα σε κάτι πιο γενικό και οικουμενικό..Π.χ. μπορεί να είναι η μοναξιά του ωραίου ανθρώπου,ο οποίος δεν μπορεί να ξεφύγει από την ευρέως και αντικειμενικώς αποδεχτή όψη του,κάτι που όμως δεν έχει επιλέξει ο ίδιος να έχει...Υποφέρει δηλαδή πιστεύοντας πως το "αμίμητο εγώ" του είναι κάτι που δεν μπορεί να μοιραστεί,και αυτό αντί να τον κάνει να ξεχωρίζει,κατά κάποιο τρόπο τον καθηλώνει στην παραδοχή της συγκέντρωσης όλων των μέσων αναλογιών -της ομορφιάς- στο πρόσωπό του.

Τέσπα,και πάλι σηκώνει ανάλυση τι ακριβώς θέλει να πει ο συγγραφέας σ'αυτό το σημείο,καθώς καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει διαφορετικά..
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Οκτώβριος 16, 2011, 13:09:58
Μάλλον μιλάμε για διαφορετική φράση. Εγώ εννοούσα την τελευταία πρόταση του πρώτου μηνύματος  : biggrin
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Οκτώβριος 17, 2011, 01:54:16
Α,οκ έχεις δίκιο!Δεν το είχα καταλάβει,αν και κάτι δεν μου ταίριαζε... ::)
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Οκτώβριος 18, 2011, 01:46:27
(Θα μου πείτε ότι σας έχω πρήξει με αυτό το βιβλίο και με το δίκιο σας,αλλά έχει πολλά ενδιαφέροντα αποσπάσματα...Υπομονή,το τελειώνω... : tongue)



    "Από την Αρχαιότητα ως τον Ραφαήλ, ίσως και ως τον Ενγκρ, οι μεγάλοι ζωγράφοι και γλύπτες απέφυγαν να απεικονίσουν το γέλιο, ακόμα και το χαμόγελο. [...] Για τους αρχαίους γλύπτες, όπως και για τους ζωγράφους των μεταγενέστερων εποχών, το ωραίο πρόσωπο δεν ήταν νοητό παρά μόνο στην ακινησία του.
     Τα πρόσωπα δεν έχαναν την ακινησία τους, τα στόματα δεν άνοιγαν παρά μόνο αν ο ζωγράφος ήθελε να συλλάβει το κακό. Ή το κακό του πόνου: γυναίκες σκυμμένες πάνω από το πτώμα του Ιησού΄ το ανοιχτό στόμα μιας μητέρας στη Σφαγή των αθώων του Πουσσέν. Ή το κακό ως διαστροφή: Αδάμ και Εύα του Χολμπάιν.[...]
     Το γέλιο δεν γίνεται αθώο παρά στους Ολλανδούς: ο Γελωτοποιός του Χαλς ή η Τσιγγάνα του. Γιατί οι ζωγράφοι του ολλανδικού γένους είναι οι πρώτοι φωτογράφοι΄τα πρόσωπα που ζωγραφίζουν είναι πέρα από το ωραίο και το άσχημο.[...]
     Πώς, όμως, να εξηγήσει κανείς ότι οι μεγάλοι ζωγράφοι απέκλεισαν το γέλιο από το βασίλειο της ομορφιάς; Ο Ρούμπενς είπε μέσα του: το πρόσωπο είναι ωραίο όταν αντανακλά την παρουσία μιας σκέψης, ενώ η στιγμή του γέλιου είναι μια στιγμή που δεν σκεφτόμαστε. Αλλά είναι αλήθεια; Το γέλιο δεν είναι αυτή η αστραπή του συλλογισμού την ώρα που συλλαμβάνει το κωμικό; Όχι, είπε στον εαυτό του ο Ρούμπενς: τη στιγμή που συλλαμβάνει το κωμικό, ο άνθρωπος δεν γελάει΄ το γέλιο ακολουθεί αμέσως μετά , σαν φυσική αντίδραση, σαν σπασμός από τον οποίο κάθε σκέψη απουσιάζει. Το γέλιο είναι ένας σπασμός του προσώπου και στον σπασμό ο άνθρωπος δεν ελέγχει τον εαυτό του, καθώς ο ίδιος ελέγχεται από κάτι που δεν είναι ούτε η θέληση ούτε η λογική. Να γιατί ο αρχαίος γλύπτης δεν παρουσίαζε το γέλιο. Ο άνθρωπος που δεν ελέγχεται (ο πέρα από τη λογική, πέρα από τη θέληση άνθρωπος) δεν μπορούσε να θεωρηθεί ωραίος.
     Αν η εποχή μας, σε αντίθεση με το πνεύμα των μεγάλων ζωγράφων, έκανε το γέλιο την ευνοημένη έκφραση του προσώπου, αυτό σημαίνει ότι η απουσία θέλησης και ορθού λόγου έχει γίνει η ιδανική κατάσταση του ανθρώπου. Θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει ότι στα φωτογραφικά πορτραίτα ο σπασμός είναι προσομοιώδης, δηλαδή συνειδητός και ηθελημένος. [...] Αυτό όμως απλώς αποδεικνύει ότι ο σπασμός του γέλιου (το πέραν του ορθού λόγου και της θέλησης) έχει αναχθεί από τους σημερινούς ανθρώπους σε ιδανική εικόνα πίσω από την οποία έχουν επιλέξει να κρυφτούν.
     Ο Ρούμπενς σκέφτεται: το γέλιο είναι, απ'όλες τις εκφράσεις του προσώπου, η πιο δημοκρατική: η ακινησία του προσώπου καθιστά απολύτως ευδιάκριτο καθένα από τα χαρακτηριστικά που μας διακρίνουν τους μεν από τους δε΄ στο σπασμό, όμως, είμαστε όλοι ίδιοι.
     Ένας ανδριάντας του Ιουλίου Καίσαρος ξεκαρδισμένος στα γέλια είναι αδιανόητος. Αλλά οι Αμερικανοί πρόεδροι αναχωρούν για την αιωνιότητα κρυμμένοι πίσω από τον δημοκρατικό σπασμό του γέλιου."

                                                                                                                                                  Η Αθανασία, Μίλαν Κούντερα
     
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: indianchief στις Οκτώβριος 18, 2011, 01:57:40



ω ρε μαλάκα, έμεινα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Οκτώβριος 18, 2011, 02:01:35
χαχα!Κι εγώ όταν το διάβαζα...Να μια "επαναστατική" άποψη!
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Οκτώβριος 18, 2011, 15:56:57
Το γέλιο τελικά το χαρακτηρίζει δημοκρατική έκφραση,γιατί μας ξεχωρίζει;Όταν παραμένουμε ανέκφραστοι δεν αφηνόμαστε και δεν ξεχωρίζουμε από οποιονδήποτε άνθρωπο δε γελάει,γιατί χανόμαστε όλοι στη σκέψη;

Τελευταία πρέπει να με έχει κρίση βλακίτιδας.Δυσκολεύομαι γενικά να κατανοήσω πολλά. : @}
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Νοέμβριος 10, 2011, 19:22:29
"Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για να αγγίξεις ένα έργο τέχνης: καταντάει πάντα σε πετυχημένες, λίγο ή πολύ, παρανοήσεις. Δεν μπορούμε όλα να τα συλλάβουμε και να τα εκφράσουμε - όσο κι αν θέλουν πολλοί να μας πείσουν για το αντίθετο. Τα περισσότερα απ' όσα μας συμβαίνουν, δεν μπορούμε να τα εκφράσουμε, ξετυλίγονται μέσα σε μια σφαίρα, που ποτέ καμιά λέξη δεν την καταπάτησε. Κι απ' όλα πιο αδύνατο είναι να εκφράσουμε τα έργα της τέχνης, τις μυστηριακές αυτές υπάρξεις, που η ζωή τους δε γνωρίζει τέλος, καθώς πορεύεται πλάι στη δική μας, την περαστική, την πρόσκαιρη ζωή."

"Τα έργα τέχνης ζουν μέσα σε μια απέραντη μοναξιά, κι η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για να τα ζυγώσεις. Μονάχα η "αγάπη" μπορεί να τα συλλάβει, να τ' αγκαλιάσει, να σταθεί δίκαιη απέναντί τους. - Να πιστεύετε πάνω απ' όλα ό,τι σας λέει το δικό σας αίσθημα, στο πείσμα όλων αυτών των αναλύσεων, των συζητήσεων, των εισαγωγών."

"Ο καιρός εδώ δε μετράει, ένας χρόνος δε λογαριάζεται, δέκα χρόνια είναι ένα τίποτα. Καλλιτέχνης θα πει: να μη μετράς, να μη λογαριάζεις, να ψηλώνεις όπως το δέντρο που δε βιάζει το χυμό του, που αδείλιαστο αψηφάει τις ανοιξιάτικες μπόρες, χωρίς να φοβάται μη δεν έρθει το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι έρχεται. Έρχεται, όμως, μονάχα για κείνους που ξέρουν να προσμένουν, ξένοιαστοι και γαλήνιοι σα να χανε μπροστά τους την αιωνιότητα. Κάθε μέρα που ρχεται και φεύγει μου φέρνει τούτη τη διδαχή - διδαχή πληρωμένη με πόνους, που τους χρωστώ ωστόσο χάρη: Υ π ο μ ο ν ή, αυτό είναι το μεγάλο μυστικό!"


Από το βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή" του Rainer Maria Rilke
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Νοέμβριος 11, 2011, 15:33:10
"Ίσως τα πάντα να τα κυβερνάει μια γιγάντια Μητρότητα, ένας κοινός πόθος. Η ομορφιά της παρθενικής κοπέλας - της ύπαρξης αυτής που (όπως πολύ όμορφα το λέτε) "δεν έδωσε ακόμα τίποτα" - δεν είναι παρά το προαίσθημα κι η προετοιμασία, ο τρόμος και ο πόθος της μελλούμενης μητρότητας. Κι η ομορφία της γυναίκας σαν είναι μητέρα δεν είναι παρά η "στρατευόμενη" μητρότητα΄ και σαν φτάσει στα γεράματα,  ομορφία της είναι η μεγάλη θύμηση που ζει μέσα της. Ακόμα και στον άντρα υπάρχει, νομίζω, η μητρότητα, σωματική και πνευματική: η καρποφορία του είναι ένα είδος γεννοβόλημα΄ και γεννοβολάει πραγματικά ο άντρας, όταν δημιουργεί μέσα απ' το πιο ολοκληρωμένο Είναι του. Μπορεί τα φύλα να συγγενεύουνε περισσότερο απ' όσο νομίζουμε' κι η μεγάλη Ανανέωχη του κόσμου μπορεί να ναι τούτη εδώ: ο άντρας κι η γυναίκα λυτρωμένοι απ' όλες τις πλάνες κι απ' όλες τις δυσαρέσκειες θ' αποζητάνε ο ένας τον άλλον, όχι πια σαν αντίπαλοι, μα σαν αδέρφια, σα συνοδοπόροι'  και θα σμίγουν σαν άνθρωποι για να σηκώσουν μαζί στους ώμους τους απλά, σοβαρά και καρτερικά, το βαρύ φορτίο της σάρκας, που τους έταξεν η μοίρα."


Από το βιβλίο "Γράμματα σ' έναν νέο ποιητή" του Rainer Maria Rilke
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Νοέμβριος 11, 2011, 18:47:36
ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα για τον έρωτα από τις επιστολές του Rilke....


"Γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μας έταξεν η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ' άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι' αυτό και οι νέοι - που είναι "αρχάριοι" στο κάθετι- δεν ξέρουν ακόμα ν' αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν ν' αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού". Έτσι είναι, για πολύν καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά, ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πει ν' ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατελείωτων, ανοργάνωτων;) είναι μια σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν' αποχτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου΄ είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τ' απέραντα πλάτη. Μόνο έτσι θα πρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν' ακροάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα"). Δεν είναι ακόμα ώριμοι γι το δέσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σ' ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ενωσης. Πρέπει πρώτα και για πολύν πολύν καιρό να μαζεύουν και να θησαυρίζουν ολοένα. Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό είναι το στερνό σκαλοπάτι' ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει."

".......ο έρωτας μένει άφθαρτος και δυνατός μέσα στη θύμησή σας, επειδή στάθηκε η πρώτη σας βαθιά μόνωση , ο πρώτος εσώτερος μόχθος που κάνατε στη ζωή σας...."
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Νοέμβριος 11, 2011, 19:03:23
κι άλλο ένα για τη γυναίκα...

"Η Νέα Κοπέλα κι η Γυναίκα, στην καινούργια τους, την ατομική τους εξελικτική τους πορεία, μονάχα για λίγον καιρό θ' αντιγράφουν τις αντρικές συνήθειες, καλές και κακές, μονάχα για λίγον καιρό θα μαϊμουδίζουν τ' αντρικά επαγγέλματα. Άμα περάσει η αβεβαιότητα των μεταβατικών αυτών περιόδων, τότε θ' αποφανεί πως οι γυναίκες διάβηκαν απ' όλα αυτά τα (συχνά γελοία) μασκαρέματα, μόνο και μόνο για να ξεπλύνουν την εσώτατη ύπαρξή τους απ' τις παραμορφωτικές επιδράσεις του άλλου φύλου. Οι γυναίκες - που μέσα τους κατοικεί μια ζωή πιο αυθόρμητη, πιο γόνιμη, γεμάτη από περισσότερη εμπιστοσύνη - είναι σίγουρα πιο ώριμες, πιο "ανθρώπινες" απ' τον άντρα - το φαντασμένο κι ανυπόμονο αρσενικό, που καταφρονεί ό,τι νομίζει πς αγαπάει, επειδή δε γνώρισε ποτέ την τραχιά καρποφορία των σπλάχνων , που θα του ξάνοιγε όπως στη γυναίκα τα μυστικά βάθη της ζωής. Αυτή η "ανθρωπιά" της γυναίκας, ωριμασμένη μέσα στον πόνο και την καταφρόνια, θα βγει στο φως της μέρας, όταν η γυναίκα λυτρωθεί απ' τις κοινωνικές συμβατικότητες, όπου την καταδικάζει αποκλειστικά η θηλυκή της υπόσταση..."
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Νοέμβριος 12, 2011, 23:58:28
Πολύ ενδιαφέροντα αποσπάσματα και ωραία γραφή!
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Νοέμβριος 14, 2011, 00:33:31
Αυτό για τον έρωτα μου άρεσε πάρα πολύ! : )
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: CunduLunaVini στις Νοέμβριος 22, 2011, 03:25:16
Ορίστε κι άλλα για τον έρωτα:

     "Αγάπη σε μένα θα σήμαινε τυραννία κι ηθική επικράτηση. Εγώ σ' όλη μου τη ζωή μάλιστα, δεν μπόρεσα να φαντασθώ αλλιώτικον έρωτα κι έφτασα σε σημείο, που τώρα κάποτε σκέφτουμαι, πως ο έρωτας ακριβώς έγκειται στο δικαίωμα που εκούσια δίνεται απ'το αγαπώμενο πρόσωπο να το δυναστεύετε. Και στους ρομαντισμούς μου ακόμη τους υπογειακούς, δε φαντάστηκα ποτέ τον έρωτα αλλιώτικον, παρά σα μια πάλη, τον αρχινούσα πάντα με μίσος και τον τέλειωνα με την ηθική υποταγή, και στο τέλος δεν μπόρεσα ποτέ να ξεκαθαρίσω, τι θ'απόκανα το υποταγμένο αντικείμενο του έρωτά μου."

     "...γιατί για τη γυναίκα μονάχα στον έρωτα έγκειται όλη η ανάσταση, όλη η σωτηρία από οποιαδήποτε καταστροφή κι όλη η αναγέννηση, που αλλιώτικα, ούτε μπορεί να εκδηλωθεί παρά μονάχα με τον έρωτα."


Και κάτι για τη ζωή:

     "...όλοι μας ξεσυνηθίσαμε απ'τη ζωή,όλοι κουτσαίνουμε,ποιος λίγο ποιος πολύ. Τόσο μάλιστα ξεσυνηθίσαμε, που είναι στιγμές που νιώθουμε κάποιον αποτροπιασμό για την πραγματική "ζωντανή ζωή" και για τούτο δεν μπορούμε να το ανεχτούμε,όταν μας τη θυμίζουν. Φτάσαμε,βλέπετε, στο σημείο, που την πραγματική τη "ζωντανή ζωή" τη θεωρούμε σχεδόν αγγαρεία,σχεδόν υπηρεσία κι όλοι μας νοερά συμφωνούμε, πως η ζωή του βιβλίου είναι καλύτερη. Και γιατί σκοτωνόμαστε,γιατί χαλάμε τον κόσμο, γιατί παρακαλούμε πολλές φορές; Κι οι ίδιοι δεν ξέρουμε. Πάλι για μας θα'ναι χειρότερα, αν πραγματοποιηθούν οι ανόητες ελπίδες μας. Ελάτε να δοκιμάσετε, δώστε μας π.χ. πιο πολύ ανεξαρτησία, λύστε τα χέρια οποιανού θέλετε από μας, ανοίχτε τον κύκλο της δράσης του, ελαφρώστε την επίβλεψη και θα δείτε που...μα σας διαβεβαιώ, θα δείτε, που αμέσως θ'αποζητήσουμε την αυστηρή επίβλεψη.
[...]
     Αφήστε μας μόνους χωρίς το βιβλίο κι αμέσως θα πελαγώσουμε, θα χαθούμε -δε θα ξέρουμε, πού ν'ακουμπήσουμε, από πού να πιαστούμε, τι ν'αγαπήσουμε και τι να μισήσουμε, τι να εχτιμήσουμε και τι να περιφρονήσουμε! Εμείς ακόμα κι αυτό,το ότι είμαστε άνθρωποι το βαριόμαστε, - το ότι είμαστε άνθρωποι με πραγματικό χωριστό κορμί και αίμα. Ντρεπόμαστε γι'αυτό, το θεωρούμε αίσχος και πασχίζουμε να γίνουμε κάτι απίθανοι γενικοάνθρωποι.Είμαστε νεκρογεννημένοι, μα κι από καιρό τώρα γεννιόμαστε από γονείς, όχι ζωντανούς κι αυτό ολοένα πιο πολύ μας αρέσει. Μπαίνουμε στο γούστο. Πολύ γρήγορα θα επινοήσουμε να γεννιόμαστε κάπως από την ιδέα..."


                                                                                                                                      Το Υπόγειο, Φιόντορ Ντοστογιέφσκη
   
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Δεκέμβριος 17, 2011, 11:41:59
"Δύστυχε λαέ! Οι κατεργαραίοι σ' εμεθήσανε καθώς μεθούν τα μελίσια και τα βάνουνε στο καλάθι...Σ' εμεθήσανε και σ' εκάμανε να πιστέψης πως κάτι είσαι! Δύστυχε λαέ! Ξέρεις τι είσαι! Εκείνο πουναι όλοι οι λαοί΄ εκείνο που εσταθήκανε οι λαοί πάντα΄ είσαι, θέλεις δε θέλεις, το κλοτσοσκούφι εκείνωνε που τους βαστά η ψυχή τους να σε παίζουνε. Μπορεί να μη σ' αρέσει τούτη η αλήθεια, μα δέξου τη γιατί είναι αλήθεια."



Πόσο πιο επίκαιρο;;; Γράφτηκε το 1856 από τον Ανδρέα Λασκαράτο στο βιβλίο του "Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς", όπου σατιρίζει την αμορφωσιά και τη μιζέρια των συμπατριωτών του, τη διαφθορά του κλήρου και των πολιτικών της εποχής....Μάλλον τελικά πάντα έτσι ήταν τα πράγματα σ' αυτή τη χώρα...

Φυσικά ο Λασκαράτος αφορίστηκε...
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Δεκέμβριος 17, 2011, 12:27:17
Από το ίδιο βιβλίο του Λασκαράτου, παραθέτω ένα απόσπασμα που μου έκανε εντύπωση για τη νηστεία...καυστικός ο συγγραφέας..


"Η κοιλιά για το χριστιανόνε είναι μια θεότητα της οποίας χρεωστείται μία λατρεία ξεχωριστή. Και, πρέπει να το πούμε εις έπαινόν του, ο χριστιανός εδώ δεν υποκρίνεται αλλά τηνε λατρεβει με αληθοσύνη, και με τον ημερολόγιον εις το χέρι. Το ημερόλογιον της κοιλιάς του χριστιανού σύγκειται από σαρακοστάδες μικρές και μεγάλες, τετραδοπαράσκεβα, νηστείες, πάσχατα και άρτσιβούρτσια!...Ο χριστιανός πρέπει να τα γνωρίζη όλα τούτα για να ξέρη σε κάθε περίσταση ποιες ύλες θα βάλη μέσα στην κοιλιά του. Είναι π.χ. σήμερα πάσχα ή άρτσι - βούρτσι; η κοιλιά γεμίζει με χοίριο, με πουτρίδα, με γάλα, με πήτα, με καπόνι΄ εκείνος όπου την έχει μεθάει, χορέβει, χαίρεται και πανηγυρίζει τη χάρη της η οποία με τόσην θρησκευτικήν όρεξην εδέχθηκε τα βρασμένα, τα ψημένα, τα σοφιγάδα!...Είναι σαρακοστή, τετραδοπαράσκεβο ή άλλη νηστεία οποιαδήποτε; Ο χριστιανός βάνει στην κοιλιά του κρεμίδια, σουπιές, φασούλια, χταπόδι, χαυγιάρι, αυγοτάραχα, και άλλα φαγητά σημειωμένα εν ονόματι κοιλιάς στο Ημερολόγιον΄ στο ύστερο κάνει το σταυρό του, ρέβεται, και ιδού έκανε το κατα δύναμη για τη Θεότητα!..."
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Δεκέμβριος 17, 2011, 15:04:58
Πολύ ωραίο απόσπασμα!
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Δεκέμβριος 17, 2011, 15:42:30
Για τους μη χριστιανούς ναι...κι εμένα μ'άρεσε.Στους χριστιανούς δεν νομίζω να αρέσει τόσο η αλήθεια.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Δεκέμβριος 17, 2011, 16:00:11
Υπάρχουν και χριστιανοί που δε νηστεύουν όταν τους το λέει το ημερολόγιο κι ο τραγόπαπας...
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Δεκέμβριος 17, 2011, 18:53:23
Υπάρχουν και χριστιανοί που δε νηστεύουν όταν τους το λέει το ημερολόγιο κι ο τραγόπαπας...

Καλά,προφανώς,ίσως ήταν λάθος η γενίκευση.Στους κολλημένους με τη θρησκεία αναφέρομαι.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Δεκέμβριος 18, 2011, 10:53:49
Να πω σ' αυτό το σημείο ότι ο Λασκαράτος πίστευε στο Θεό, αλλά ήταν κατά του διεφθαρμένου και αμόρφωτου κλήρου και της τυπολατρείας κάποιων συνηθειών των χριστιανών.

"Ο Νόμος του Θεού δεν θέλει μπορέσει ποτέ να είναι η θρησκεία των παπαδωνε μας. Εμείς θέλουμε έναν κλήρον και έναν πολυάριθμον κλήρον, μα χάρισμα! Για να 'πτύχωμε το χάρισμα εδεχθήκαμε δια παπάδες μας τους ύστερους χαμάληδες και τους εδώσαμε απολυσιά να ζούνε με το έργον τους!...Τέτοιοι άνθρωποι σε τέτοια θέση βαλμένοι φυσικόν ήτανε να κυττάξουνε να βγάλουνε την περισσότερην δυνατήν ωφέλειαν από τη θρησκεία...Τους εχρειαζότουνε μάλιστα μία θρησκεία όσο το δυνατόν καρπερή, όσο το δυνατόν εμπρεύσιμη, εξαργυρώσιμη..."

"Μία από τες τασεις του ανθρωπίνου πνεύματος είναι το να μετατρέπη στα μάτια του τους ανθρώπους σε πράγματα και ως επί το πλέιστον σε πράγματα του συμφέροντός του. Έτσι ο χειρούργος εις το Νοσοκομείον δεν ηβλέπει σε κάθε άρρωστον παρά ένα πτώμα, απάνου στο οποίο σχεδιάζει τη μέλλουσά του νεκροτομία. Ο οπλαρχηγός εις τες φάλλαγές του, σε κάθε στρατιώτη δεν ηβλέπει παρά μία λόγχη. Ο κομματάρχης σε κάθε πολίτη δεν ηβλέπει παρά μίαν ψήφο...Για τούτην τη φυσική τάση, ο παπάς και ο γαστάλδος αντάμα δε βλέπουνε μέσα στα στασίδια παρά τόσα όβολα!"

Από το βιβλίο "Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς" του Ανδρέα Λασκαράτου
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Δεκέμβριος 20, 2011, 17:02:20
Ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα για την προίκα της γυναίκας:


"Τίποτις πουλιό ενάρετο από τες θυσίες ενός γονή για να 'πανδρέψη τη θυγατέρα του΄ μα κάθε αρετή έχει και τα όρια της, περασμένα τα οποία η αρετή εκείνη χάνει το χρακτήρα της και βαθμηδόν προχωρώντας γένεται έγκλημα. Ο Κεφαλονίτης εις τες θυσίες όπου κάνει για να πανδρέψη τη θυγατέρα του, προσθέτει και τη θυσία της θυγατέρας του΄ επειδή θυσιάζει τη θυγατέρα του την ίδια εις την απόφαση του να την επανδρέψη!

Το πρικιό είναι η αιτία της θυσίας. Ένα πρικιό είναι απαραίτητο, ένα πρικιό πρέπει να υπάρξη, επειδή τούτο ειν' εκείνο που στην Κεφαλονιά κάνει τον κύριο σκοπό του γάμου΄ οι γονείς ως επί το πλείστον δεν ημπορούνε να το δώσουνε χωρίς μεγάλες θυσίες. Βαλμένοι ανάμεσα στο Πρέπει και την αδυναμίαν της εκτελέσεως νομίζουνε να τους είναι συγχωρημένο ν' απανοτιάσουνε το πρικιό, λείποντες από τα χρέη τους τα πλέον ιερά με τις θυγατέρες τους.

Έτσι ο γονής αρνείται κάθε έξοδο δια την ανατροφή της κόρης του΄ κάθε έξοδο δια ψυχαγωγίαν της΄ κάθε έξοδο δια την ευπρέπεια των φορεμάτων της. Η θροφή της είναι από τες φθηνότερες και ο γιατρός δεν έρχεται ποτέ στην αρχή της αρρώστιάς της...Μα δε φθάνει΄ ετούτη έχει χρέος να δουλέψη το σπίτι!...και ο γονής οικονομαει κι εδώθε το έξοδο της δούλας κάνοντας δούλα τη θυγατέρα του, δια να προσθέση στο πρικιό της και τούτηνε την οικονομία!

Οι ελεεινές τούτς οικονομίες οι οποίες δια να γένουνε τάλαρα εζουμπήξανε τες ψυχικές δυνάμεις του παιδιού μας, μαζόνουνται όμως εις το ύστερο  και κάνουν ένα ποσό αρκετό να κινήση την κερδοσκοπία ενός γαμπρού. Ο γαμπρός μας έρχεται τότε και παίρνει τα αργύρια εκείνα, τιμή της ψυχοκτονίας όπου ο γονής έκαμε στη θυγατέρα του και τα οποία παραστένουνε στο γαμπρό την αξία της ανθρωπιάς, όπου ήθελε έχει η γυναίκα του, αν ήθελε ξοδευθούνε σε δαύτη!

Έτσι, το θηλυκό τούτο το αδικημένο ξαναρχίζει ως και στο σπίτι του ανδρός της την παληά της τέχνη και βάνεται κι εκεί να κάμη τη δούλα!...."


Από το βιβλίο "Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς" του Ανδρέα Λασκαράτου
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: bananakounia στις Δεκέμβριος 20, 2011, 17:31:54
Αχχ πως να μην γινεις φεμινιστρια μετα απ'αυτα που ακους
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Δεκέμβριος 20, 2011, 21:44:31
για ρίξε μια ματιά κι εδώ. Δείτε πόση δυστυχία ήταν για κάποιον να αποκτήσει κόρη....



"Ο Κεφαλονίτης προσμένει το παιδί που θα γεννήση η γυναίκα του, καθώς προσμένη και την έκβαση κάθε άλλης του εμπορείας. Έκαμε σερνικό; Η δουλιά επίτυχε, εκέρδισε, εκείνην τη χρονιά νομίζεται πλουσιώτερος΄ έκαμε θηλυκό; Η δουλιά επήγε κακά, έχασε, εκείνην την χρονιά πέφτει σόττο!...Εκείνην τη χρονιά του γεννηέται όχι ένα παιδί, μα ένα χρέϊ στο σπίτι του! Χρέϊ μισητό επειδή δεν επερίλαβε την ποσότητα την οποίαν υποχρεώνεται να πληρώση!...Χρέϊ που για είκοσι εξακολουθινούς χρόνους θα του ζυγιάζη πάντα τους υπολογισμούς του, έως ότου να λάβη από το γαμπρό του την περιλαβή του πρικιού και να ησυχάσει πως έβγαλε χρέϊ απάνουθέ του!...Έτσι, δεν είδε πουλιό στο παιδί του το θηλυκό παρά ένα ομόλογο, ένα ομόλογο του οποίου επιθυμούσε το ξέσκισμα!...
Αξένει το θηλυκό μέσα στο σπίτι και αξένει στα μάτια του γονέωνε σαν ένας εχθρός όπου μιαν ημέρα θ’ αρπάξη το πράμμα τους και να φύγη!...
 «Μωρή κακό να σορτη. Μωρή αναθεματισμένη. Μωρή αδούρητη.» είναι οι πουλιό συνηθισμένες κλητικές με τες οποίες πατέρας και μάνα κράζουν τες θυγατέρες τους, τρυπωμένες εδώ κι εκεί μέσα στο σπίτι, για να αποφύγουνε τη φοβερή παρουσία της μάνας και του πατέρα!...
«Να μη χρονιάσουνε, να σου σκάσουνε» και άλλα παρόμοια είναι τα αρεσκεύματα που οι μανάδες κάνουν ανάμεσό τους!... Οι δαρμοί, τα φάσκελα, οι μαμουροσύνες, το ψωμί το δεύτερο, ενώ τα σερνικά τρώνε το πρώτο, είναι τα πράμματα που θα μείνουν εντυπωμένα στο νου τους όντις μεγάλες, και που ωστόσο χοντροειδένουνε, αγριόνουνε και πρικένουνε την καρδιά και το πνεύμα τους! Στο ύστερο, μία χτηνώδης ψυχή αποκάτου σε μορφή ανθρώπινη είναι το αποτέλεσμα της ζωής όπου επεράσανε στο πατρικό σπίτι.
Έπειτα από μίαν τέτοιαν ανατροφή μπορεί να είναι ώμορφες, να είναι καλοντυμένες, να ξέρουνε να κόβουνε και να ράφτουνε, να καπακίζουνε και να γρατσουνούνε και όμως να είναι χτήνη με τα οποία να μη μπορή κανείς να συζήση χωρίς να αισθάνεται την ελάττωσή τους και την πρεπούμενη καταφρόνηση για δαύτες. Έτσι  κηόλες είναι γνωμικό αναγνωρισμένο στον τόπο πως οι γυναίκες δεν πρέπει να μπαίνουνε στες δουλειές τες αντρίκειες. Που θα πη ότι οι γυναίκες είναι θεωρημένες ως όντα κατώτερα, ανίκανα και ανάξια να υψώσουν το πνεύμα τους και την ημπόρεσή τους έως εις το ύψος του πνεύματος του ανδρός!
Ιδού πώς το απάνθρωπο μίσος των γονέων προετοιμάζει κι εκθέτει τη μισή κοινωνία εις την καταφρόνηση της άλλης μισής΄ και ιδού πώς για μία φυσικήν αντανάκλαση ελαττώσεως τα θηλυκά τούτα τα ελαττωμένα αναθρέφουν τα σερνικά, τα οποία μιαν ημέρα θα είναι άνδρες και τα οποία βέβαια θα γένουν κι εκείνα χτήνη…»

Από το βιβλίο "Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς" του Ανδρέα Λασκαράτου
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Δεκέμβριος 21, 2011, 00:24:25
Ο γαμπρός μας έρχεται τότε και παίρνει τα αργύρια εκείνα, τιμή της ψυχοκτονίας όπου ο γονής έκαμε στη θυγατέρα του και τα οποία παραστένουνε στο γαμπρό την αξία της ανθρωπιάς,

Αρκετά οξύμωρο ακόμα και για την εποχή του.Απορώ πως επικρατούσαν τέτοιες απάνθρωπες νοοτροπίες στην Ελλάδα εκείνης της εποχής.
Το δεύτερο απόσπασμα μου φαίνεται ακόμα πιο ανατριχιαστικό.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 02, 2012, 20:58:54
«Δεν ξέρω αν το χεις προσέξει καμμιά φορά. Κάθεσαι κάπου με τον άνθρωπό σου. Κάθεσαι μαζί του μέσα σε μια καμαρούλα που δεν είναι κανείς άλλος απ’ τους δυο σας, έξω από μερικά καλά βιβλία, ένα δυο ζουγραφιές στους τοίχους, μια λάμπα που περιμένει τη νύχτα με χτυποκάρδι, ένα καλαμάρι (τι σπουδαίο πράμα ένα καλαμάρι) κι οι καρέκλες ένα γύρω γεμάτες υπομονή. Κάθεσαι μαζί του, δίπλα-δίπλα, σ’ ένα παράθυρο και δε μιλάτε και κάτου ο δρόμος γεμάτος άνθρωποι που κουνιούνται βιαστικά, σέρνουνται για σφεντονίζουνται με τα αφτοκίνητα. Τα τηλεγραφικά τέλια περνάνε και χαρακώνουν σαν πεντάγραμμα  το γαλάζιο κατεβατό τ’ ουρανού. Για, κάθεστε  μαζί πάνου σε μιαν αψηλή πέτρα στο κατάγιαλο. Κάθεστε ένα απόγευμα ώρες αντίκρυ στη μεγάλη θάλασσα που ανεσαίνει λαφριά και ξεκούραστα, που σαλεύει ολοζώντανη μέσα στην κάθε στάλα της. Τα φύκια αφήνουν τα πράσινα μαλλιά τους να τα χτενίζουν, να τα παίζουν με τα νερά μια εδώ-μια εκεί. Κανένας απ’ τους δυο σας δε μιλά. Καθένας είναι παραδομένος στους λογισμούς του. Μπορεί και να μη συλλογιέσαι συνειδητά τίποτα. Τότες είναι η πιο σπουδαία στιγμή, γιατί η ψυχή σου, λέφτερη σαν χελιδόνι, ξεφεύγει κι ανταμώνει την απέραντη ψυχή του κόσμου και χάνεται και χωνεύει μέσα της αδερφικά. Όμως τις πιο πολλές φορές η ψυχή σου μιλάει με τη σιωπή της, σαν μια μυστικιά φλέβα νερού, που κουρνελιάζει κάπου σταπόβαθα της γης χωρίς κανένας να την ακούει εχτός ο Θεός. Δε μιλάς το λοιπόν, μονάχα ανανογέσαι. Ωστόσο, για πρόσεξε πόσο απαραίτητος σου είναι ο άλλος, ο εκλεχτός, που κάθεται δίπλα σου αμίλητος, η λέει κάπου κάπου καμμιά κουβέντα για τις τρεχούμενες υποθέσεις, μια κουβέντα που είναι η απολογία του για τη γλυκόφωνη σιωπή! Κάθεται σιωπηλός κι αυτός, ολότελα ανυποψίαστος ακροατής μπροστά στην άφωνη μοναχοκουβέντα σου. Και μόλις κάνει να σηκωθεί, να φύγει από κοντά σου, εσύ – πάει πια – σου είναι των αδυνάτων αδύνατο να μιλήσεις σιωπηλά μέσα στα βάθη του εαυτού σου.
Καμμιά φορά ύστερα από μια τέτοια συντροφικιά σιωπή σηκώνεσαι να φύγεις και χαμογελάς στο φίλο σου που δεν είπατε τόσην ώρα τίποτα. Όμως την ίδιαν ώρα νιώθετε την ψυχή σας πιο δυνατή, πιο λέφτερη και πιο μεστή. Γιατί ένα σωρό αλήθειες την άγγιξαν αλαφριά, σαν άσπρες πεταλούδες με τα φτερά τους.»


Από το βιβλίο "Η ζωή εν τάφω" του Στράτη Μυριβήλη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 06, 2012, 12:39:57
ένα απόσπασμα για τους τυφλούς του πολέμου:


«Ακόμα μια εικόνα που μου 'μεινε σταμπαρισμένη στο νου, σαν τα νούμερα που πατάνε στα καπούλια των αλόγων του στρατού με πυρωμένο σίδερο.
Ήτανε μια μεγάλη άσπρη σκηνή δίπλα σ’ ένα ποτάμι με καταπράσινες οχτιές. Ήταν ένα ταλιάνικο νοσοκομείο. Στην ακροποταμιά καθότανε μια μεγάλη αράδα, τα μέτρησα, τριανταδυό παλικάρια. Καθότανε πάνου συο μαλακό χορτάρι κάτου απ’ τα καβάκια, που φλυαρούσανε συναμεταξύ τους δροσερά με τις φυλλωσιές και με τα πουλιά τους. Είχανε τα πόδια τους απλωμένα προς το νερό που περνούσε γλήγορο και χαρούμενο. Κι ολονών τα μάτια ήτανε σφιχτοδεμένα μ’ ένα μαύρο επίδεσμο.
Ακούγανε σωπαίνοντας το νερό που τραγουδούσε κάτου απ’ τα νοσοκομειακά πέδιλά τους, και τα δέντρα και τα πουλιά να μιλάνε πάνου απ’ τα κεφάλια τους. Τα χέρια τους χαϊδεύανε τη χλόη, για ψάχνανε με μικρές λυπητερές κίνησες να γιομίσουν την πίπα τους. Κάποτε τα χείλια τους κουνιόντανε δίχως να φτάνουν ίσα με μας τα λόγια τους. Κάμποσοι χαμογελούσανε γλυκά. Ήτανε όλα όμορφα μελαχροινά παιδιά της Ιταλίας με ολόμαυρα μαλλιά και στόματα παιδιάτικα. Κ’ ήτανε όλα τυφλά απ’ τα δακρυγόνα. Όλα εκείνα τα μαύρα ταλιάνικα μάτια ήτανε πεθαμένα, ίσως για πάντα κάτου απ’ τους θλιβερούς επιδέσμους. Τότες κατάλαβα γιατί δε μιλούσανε αυτά τα παλικάρια, για μιλούσανε σιγαλινά σα μέσα στο Ιερό. Ακούγανε νοσταλγικά με όλο τους το κορμί τα μυστικά κρυφόλογα της γλυκειάς ζωής, που τους μιλούσε για το φως, για τα νερά, για τις γυναίκες που είναι σαν καρποί και σαν ρόδα, για τον ήλιο και για τα λουλούδια, που δε θα ξαναβλέπανε ποτέ πια. Και με τα τυφλά τους μάτια βλέπανε με φρίκη μιαν αλήθεια, που εμείς δεν μπορούσαμε να τη δούμε γιατ’ είχαμε γερά τα δικά μας.
Θέ μου…Άνοιξα μεγάλα τα μάτια για να κυττάξω δυνατά και περιληπτικά όλη τη Φύση την όμορφη, για να πιω μονορρούφι όλο της το νόημα, σαν άνθρωπος που πρόκειται να στραβωθεί σε λίγο για πάντα…»


Από το βιβλίο "Η ζωή εν τάφω" του Στράτη Μυριβήλη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 07, 2012, 16:25:07
κι ένα οπτικοποιημένο λογοτεχνικό απόσπασμα!


http://www.greektube.org/content/view/85190/2/


"Πόση αγάπη υπάρχει στον κόσμο!
Άφθονη σαν ποτάμι που χύνεται μέσα σ' έναν κάμπο.
Ανθισμένη σαν ένας λόφος κόκκινος
από τις παπρούνες που σε φωνάζουν να τις κόψεις.
Δεν έχεις παρά να σκύψεις να τις κόψεις..."


Η ζωή εν τάφω - Στράτης Μυριβήλης
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 17, 2012, 18:33:33
"Η θάλασσα...Είναι τόσο καλοβαλμένο το συναίσθημα μέσα στη λέξη. Η θάλασσα....θάλασσα...Σφαλνώ τα μάτια μου και το λέω έτσι απανωτά με πολλά "σσσ", το λέω σιγανά και τ' αφουγκράζομαι. Κι ακούγω τότες όλα τα κύματά της τα καλοκαιρινά, που ξεσέρνουνται σουσουριστά στο στρωτό αμμογιάλι και στα λιστρίδια. Αχεί και τραγουδά ακοίμητη μέσα στη λέξη. Κι η λέξη είναι σαν το κοχύλι, που σαν βάλεις το αυτί σου στο άνοιγμά του ακούς τις φωνές του πελάγου, που ναι για πάντα κλεισμένες μέσα στους γύρους τους, να ρχονται απ' αλάργα σαν να μιλά η ψυχή της θάλασσας."


Από το βιβλίο "Η ζωή εν τάφω" του Στράτη Μυριβήλη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 17, 2012, 21:29:58
Η συγκίνηση ενός στρατιώτη για την ύπαρξη μιας παπαρούνας στα χαρακώματα, μέσα στη φρίκη του πολέμου...


« Ήταν ένα λουλούδι εκεί! Φαντάσου λοιπόν. Ένα λουλούδι είχε φυτρώσει εκεί μέσα στους σαπρακιασμένους γεώσακκους, και μου φανερώθηκε τούτη τη νύχτα πουνε γιομάτη θάματα. Το πλησίασα με μεγάλη προσοχή. Τ’ άγγιξα με χτυποκάρδι όπως αγγίζεις ένα βρέφος στο μάγουλο. Είναι μια παπαρούνα. Μια τόση δα μεγάλη, καλοθρεμένη παπαρούνα, ανοιγμένη σα μικρή βελουδένια φούχτα. Αν μπορούσε να τη χαρεί κανένας μέσα στο φως του ήλιου θα βλεπε πως ήταν άλικη, μ’ ένα μαύρο σταυρό στην καρδιά, με μια τούφα μαβιές χνουδάτες βλεφαρίδες στη μέση. Ένα καλοθρεμένο λουλούδι, γεμάτο χαρά, χρώματα και γεροσύνη. Έχει κι έναν κόμπο που δεν άνοιξε ακόμα. Κάθεται κλεισμένος σφιχτά μέσα στην πράσινη φασκιά του και περιμένει την ώρα του. Μα δε θα αργήσει ν’ ανοίξει κι αυτός. Και θα ναι δυο λουλούδια τότες! Δυο λουλούδια πάνου στο χαράκωμα. Αντίκρυ στο Περιστέρι. Μέσα στο περιβόλι του θανάτου. Αιστάνομαι συγκινημένος ξαφνικά ως τα κατάβαθα της ψυχής μου.
Από μέσα μου αναβρύζουν δάκρυα απολυτρωτικά. Στέκουμαι πολλήν ώρα με το κεφάλι όλο χώματα ακουμπισμένο στα σαπισμένα σακκιά και τα δάχτυλα λαφρυά και προσεχτικά αγγίζουν πάνου στην παπαρούνα. Ξαφνικά με γεμίζει μιαν έγνια και μια ζωηρή ανησυχία πως κάτι μπορεί να πάθει τούτο το λουλούδι, που μ’ αυτό αποκαλύφτηκε απόψε ο Θεός. Σηκώνω στη ράχη ένα γερό τσουβάλι και τα’ ακουμπώ με προφύλαξες μπροστά στο λουλούδι. Έτσι θα ναι πάλι κρυμμένο για όλους τους άλλους. Κατόπι σηκώνουμαι ξανά με προσοχή στα νύχια κι απλώνω το μπράτσο μου έξω. Τα δάχτυλά μου τ’ άγγιξαν. Τρεμουλιάζω από ευτυχία. Νιώθω τα τρυφερά φύλλα του στις ρώγες των δακτύλων. Είναι μιαν αναπάντεχη χαρά της αφής και μέσα στο μπράτσο μου μυρμιδίζει μια γλυκιά ανατριχίλα που ανεβαίνει ως τη ράχη. Είναι σαν να πεταλουδίζουν πάνω στην επιδερμίδα σου τα ματόκλαδα μιας αγαπημένης γυναίκας. Φίλησα τις ρώγες των δακτύλων μου κι είπα σιγά-σιγά:

-   Καληνύχτα…καληνύχτα και να σαι ευλογημένη.»



Από το βιβλίο "Η ζωή εν τάφω" του Στράτη Μυριβήλη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Lydia στις Ιανουάριος 17, 2012, 22:16:49
Αυτό δεν ήταν απόσπασμα και στη λογοτεχνία Γενικής στο Λύκειο; Παράξενο να μου είναι τόσο οικείο..
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Ιανουάριος 17, 2012, 22:18:39
Ναι, Β' Λυκείου.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Μάρτιος 23, 2012, 16:26:40
''-Αδερφέ μου,αδερφέ μου,τι είναι αυτά που λες!Μα έχυσες αίμα!φώναξε μ'απόγνωση η Ντούνια.

-Αίμα που το χύνουν όλοι,πρόσθεσε αυτός-που χύνεται και χυνόταν πάντα στον κόσμο σαν καταράχτης,που το χύνουν σαν σαμπάνια και τους στεφανώνουν ύστερα γι'αυτό στο Καπιτώλιο και τους ονομάζουν ύστερα ευεργέτας της ανθρωπότητας.Μα κοίταξε λοιπόν προσεχτικότερα,άνοιξε τα μάτια σου!Εγώ είμαι που ήθελα το καλό των ανθρώπων και θα 'κανα εκατοντάδες και χιλιάδες καλές πράξεις,σ'αντιστάθμισμα της μιας μου αυτής ανοησίας...Με την ανοησία αυτή το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω ανεξάρτητος,να κάνω το πρώτο βήμα,να αποχτήσω τα μέσα κι από 'κει και μπρος όλα θα δικαιώνονταν απ'το ανυπολόγιστο όφελος...Μα εγώ απ'το πρώτο κιόλας βήμα λύγισα,κι αυτό γιατί είμαι ένας άτιμος...Αν τα κατάφερνα θα με στεφάνωναν με δάφνες,τώρα όμως τράβα στη φυλακή!

(...)Τάχα γιατί το να ρημάξεις τους ανθρώπους με οβίδες,έχοντας κάνει κανονική πολιορκία είναι ένας αξιοσέβαστος τρόπος;Ο φόβος της αισθητικής είναι το πρώτο σημάδι της αδυναμίας.Ποτέ,μα ποτέ μου δεν το είχα νιώσει τόσο καθαρά αυτό όσο τώρα και καταλαβαίνω λιγότερο από κάθε άλλη φορά το έγκλημά μου!Και ποτέ,ποτέ μου δεν ήμουνα πιο δυνατός κι οι πεποιθήσεις μου πιο σταθερές από τώρα...''

Έγκλημα και τιμωρία
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Μάρτιος 23, 2012, 20:13:28
Όποιο απόσπασμα να βάλεις από αυτό το βιβλίο λέει αλήθειες.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: VibeZ στις Οκτώβριος 31, 2012, 22:51:08
Εμένα με είχε στιγματίσει ένα ποίημα κάποιου Τάσου Λειβαδείτη νομίζω; Ήταν από τη Νεοελληνική Λογοτεχνία του Λυκείου αν δεν κάνω λάθος και μιλούσε για μια αραχνούλα σε ένα κελί. Πολύ κρίμα που δεν θυμάμαι πώς πήγαινε, άλλα για να πω την αλήθεια φοβάμαι να το Googlάρω.. Φοβάμαι ότι θα μπορέσω να το ξαναβρώ..  :-\
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Bagatelle στις Νοέμβριος 01, 2012, 10:06:38
Ο άνθρωπος με το κασκέτο
Τασος Λειβαδίτης

Και την πρώτη νύχτα μπήκε μεσ’ το κελί
ένας άνθρωπος που ‘χε χάσει το πρόσωπό του
κι ακούμπησε το φανάρι που κρατούσε κάτω
στο πάτωμα,
κι ο ίσκιος του μεγάλωσε πάνω στον τοίχο
και τον ερώτησε: Πού έχεις κρυμμένα τα όπλα
κι εκείνος, κανείς δεν ξέρει αν από σύμπτωση,
ή ίσως για να απαντήσει,
έβαλε το χέρι πάνω στην καρδιά του.
Και τότε τον χτύπησε. Ύστερα, μπήκε άλλος άνθρωπος
που ‘χε χάσει το πρόσωπό του και τον χτύπησε.
Κι αυτοί οι άνθρωποι που ‘χαν χάσει το πρόσωπό τους
ήσαν πολλοί.
Και ξημέρωσε. Και βράδιασε. Ημέρες σαράντα.
Κι ήρθαν στιγμές που φοβήθηκε πως θα χάσει
το λογικό του
Και τον έσωσε μια μικρή αράχνη στη γωνιά
που την έβλεπε ακούραστη κι υπομονετική
να υφαίνει τον ιστό της.
Και κάθε μέρα της τον χάλαγαν με τις μπότες
τους μπαίνοντας.
Κι εκείνη τον ξανάρχιζε κάθε μέρα.
Και της τον χάλαγαν πάλι. Και άρχιζε ξανά
Εις τους αιώνας των αιώνων!
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Νοέμβριος 01, 2012, 10:37:49
Πραγματικά πολύ καλό!
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Ιανουάριος 08, 2013, 20:39:30
"Στο μεταξύ, έκαναν την εμφάνισή τους τεράστιες πόλεις που ξερνούσαν καπνούς. Μπροστά στην καυτερή ανάσα των κλιβάνων, τα πράσινα φύλλα άρχισαν να μαραίνονται. Το όμορφο πρόσωπο της Φύσης παραμορφώθηκε, λες και το έσκαψε κάποια απαίσια αρρώστια. Και μου φαίνεται, γλυκιά μου Ούνα, πως έστω κι η αμυδρή μας αίσθηση για το βίαιο και το αφύσικο θα έφτανε για να μας κάνει να σταματήσουμε εδώ. Τώρα, όμως, φαίνεται καθαρά πως σκάψαμε τον ίδιο μας το λάκκο διαστρέφοντας το γούστο μας ή, μάλλον, παραμελώντας την καλλιέργειά του στα σχολεία."

Έντγκαρ Άλαν Πόε, Ο διάλογος ανάμεσα στο Μόνο και την Ούνα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Σεπτέμβριος 21, 2013, 00:13:37
"Κανείς δεν ξαφνιάστηκε από το σύνθημα εκείνο. Έτσι κι αλλιώς, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα για όλα έφταιγαν οι μετανάστες και όλοι οι μετανάστες ήταν <<μαύροι>>, ακόμα και οι Ρώσοι!
Η κυβέρνηση, ύστερα από ισχυρές πιέσεις των βιομηχάνων, έκανε τα στραβά μάτια και η εισροή αλλοδαπών και μεταναστών είχε σπάσει κάθε προηγούμενο. Το εξευτελιστικά φτηνό εργατικό δυναμικό είχε πλημμυρίσει την αγορά. Η κατάσταση των Ελλήνων εργατών, τεχνικών και ανειδίκευτων νέων, ήταν απελπιστική. Η ανεργία είχε χτυπήσει κόκκινο. Οι εθνικοσοσιαλιστικές ψευτοϊδεολογίες και ο θρησκευτικός φανατισμός είχαν φουντώσει, σαν τα ζιζάνια την άνοιξη. Για όλα τα κακά ευθύνονταν οι ξένοι, οι <<μαύροι>>. Ο φόνος δεν ήταν φόνος, αν το θύμα ήταν ξένος. Φυσικά, το επίσημο κράτος καταδίκαζε παρόμοια εγκλήματα, τουλάχιστον όταν δε μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Στη συνείδηση του περισσότερου κόσμου όμως το να σκοτώσει κάποιος έναν μετανάστη δε διέφερε πολύ από τη σφαγή ενός κατσικιού το Πάσχα."

"Ναι! Ακατάλληλοι για προφυλάξεις. Γιατί κρύβεται ο αόρατος; Και είμαστε όλοι μας αόρατοι, μόνο που δεν το γνώριζα! Και είμαστε όλοι μας μουγγοί, κουφοί και αόμματοι, μόνο που δεν το ήξερα! Και μιλάμε με ουρλιαχτά, μόνο που εγώ άκουγα λέξεις! Και τρώμε τις σάρκες μας, μόνο που εγώ πίστευα πως κοινωνούσαμε. Και απομυζούμε και συνθλίβουμε τον άλλο, μόνο που εγώ το θεωρούσα αυτό αγάπη."

Η μονοκατοικία, Δημήτρης Μητσοτάκης
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Ιανουάριος 31, 2014, 22:13:07
"Ξανακοιτάω τους συνεπιβάτες μου. Περισσότερο κεφάτοι δείχνουν κάτι τεχνίτες με πράσινες φόρμες. Δυο τρεις με γραβάτα και κουστούμι έχουν τη χειρότερη όψη. Μπορεί την ίδια εντύπωση να δίνω κι εγώ στους άλλους, κι όμως ούτε κάρτα χτυπάω πρωί βράδυ σε κάποια υπηρεσία, ούτε μηχανήματα συναρμολογώ σε μια αλυσίδα παραγωγής, ούτε κρέατα λιανίζω πίσω από έναν πάγκο, όπως οι μικρασιάτες πρόγονοί μου στα σφαγεία. Αυτός ήταν από το γυμνάσιο ο στόχος μου: να μην έχω τη δική τους τύχη. Πίστευα πως με τα γράμματα θα τα κατάφερνα. Τώρα δεν είμαι και τόσο σίγουρος"

"Οι περισσότεροι ζωγράφοι μόνο δυο περιόδους ζωγραφίζουν τον εαυτό τους: μια στη νεανική ηλικία, όταν ακόμη έχουν το βλέμμα του Νάρκισσου και μια στα γεράματα, λίγο πριν πεθάνουν, όταν αισθάνονται πια ακινητοποιημένοι. Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που τους απασχολεί είναι το άχρονο."

Λευκή πετσέτα στο ρινγκ, Νίκος Δαββέτας
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: lne στις Φεβρουάριος 16, 2014, 14:27:21
Στο παρακάτω link μπορείτε να βρείτε και να δείτε οπτικοποιημένο το βιβλίο "Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο" του  Σελ Σίλβερσταϊν.

http://www.youtube.com/watch?v=_gprGCEZWns
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Φεβρουάριος 16, 2014, 14:40:19
Πολύ ωραίο παραμύθι. Όταν κάναμε την πρακτική των μαθηματικών το είχαμε δραματοποιήσει με κάτι συμφοιτήτριές μου και το παρουσιάσαμε στα παιδιά.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: lne στις Φεβρουάριος 16, 2014, 14:59:44
Πολύ ωραίο παραμύθι. Όταν κάναμε την πρακτική των μαθηματικών το είχαμε δραματοποιήσει με κάτι συμφοιτήτριές μου και το παρουσιάσαμε στα παιδιά.

Αλήθεια; Θα πρέπει να ήταν πολύ ωραίο!
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Φεβρουάριος 02, 2016, 19:22:53
Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, μας διδάσκει αυτό το απόσπασμα...

«Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί ο άνθρωπος έχει αναπτυγμένο, βαθιά στα εσώψυχά του, για να μην αναφερθώ πάλι στο υποσυνείδητο, το αίσθημα της μονιμότητας, αν και γνωρίζει εκ των προτέρων πόσο προσωρινός είναι και μάλιστα σε διψήφιο, κατά κανόνα αριθμό ετών. Το αίσθημα αυτό, που δεν περιορίζεται μόνο στη βραχυβιότητά του αλλά και στην καθημερινή πρακτική του, συνήθως τον κατακυριεύει και δεν μπορεί να προβλέψει καταστάσεις αμέσως ορατές. Έχουμε μόνιμη κατοικία-και μάλιστα δηλωμένη στο οικείο αστυνομικό τμήμα- και είμαστε ενοικιαστές του διαμερίσματος όπου μένουμε, με κίνδυνο ο ιδιοκτήτης να μας πετάξει έξω στην πρώτη αύξηση ενοικίου που δε θα μπορέσουμε να δώσουμε. Έχουμε μόνιμη απασχόληση και κινδυνεύουμε κάθε λίγο και λιγάκι ν’ απολυθούμε στην πρώτη αναδουλειά του αφεντικού ή στην πρώτη αίτησή μας για υψηλότερες αποδοχές. Έχουμε μόνιμο αίσθημα ή μόνιμο δεσμό, που μπορεί να ανατιναχθεί συθέμελα στην πρώτη εμφάνιση ενός πιο «ωραίο» ή μιας πιο «ωραίας» συντρόφου. Διακατεχόμαστε από αυτή τη «μονιμότητα» χωρίς να θέλουμε να σκεφτούμε την προσωρινότητα στην οποία είμαστε από τη Δημιουργία καταδικασμένοι. Και αυτοθεωρούμαστε από τα εξυπνότερα όντα του ζωικού βασιλείου, ενώ τα υπόλοιπα φαίνεται να έχουν κατακτήσει αυτή την αλήθεια, απαξιώντας να αναπτύξουν αυτό το αίσθημα της μονιμότητας πάνω στον πλανήτη, αφού κι αυτός δεν είναι μόνιμος μέσα στο μεταβλητό Σύμπαν».


Από το βιβλίο "Εύα" του Γ. Λεονάρδου
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάρτιος 01, 2016, 18:41:51
"Είναι λογής παλικαριές, είναι και λογής παλικάρια. Το κάθετι στη ζωή το αγναντεύεις και το χαίρεσαι μέσα στον περίγυρό του. Όμως μέσα του είναι κι ένας σκοπός που το κυβερνά, κι αυτός είναι που του δίνει το νόημά του. Κάθε καρπός θέλει τη γης και το κλίμα του για να μελώσει, θέλει κι ένα στόμα να τον βυζάξει. Κάθε καράβι θέλει τα νερά του για να πλέψει, όμως η μοίρα του, εκεί σ' ένα μακρινό λιμάνι στέκεται και το καρτερεί. Έτσι είναι".


Από το βιβλίο "Ο Βασίλης ο Αρβανίτης" του Στρατή Μυριβήλη.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Απρίλιος 10, 2016, 09:45:11
μεγάλη αλήθεια η ψευδαίσθηση ότι τίποτα κακό δεν μπορεί να μας συμβεί...

"Βάσις της ευτυχίας η άγνοια του μέλλοντος. Τίς θα έχαιρε ποτέ, εάν ηδύνατο να προϊδη ότι η παρούσα χαρά θα μετατραπή εις λύπην; Τίς θα ηγάπα, εάν εγνώριζεν οποίους σπαραγμούς μέλλοντας υποκρύπτει η πηγή πόθεν αναβρύει σήμερον η ευδαιμονία; Τίς θα ήλπιζεν, εάν δεν έμενον κρυμμένα τα επερχόμενα δεινά; Ενόσω είναι ο άνθρωπος νέος, το στάδιο του αγνώστου απλούται ευρύτερον ενώπιον της τυφλότητός του, όσον δε πλειότερον απέχει το μέλλον, τόσον μεγαλυτέρα η εκ της αγνοίας του πηγάζουσα ευτυχία!"


Από τα "Διηγήματα" του Δημητρίου Βικέλα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Απρίλιος 13, 2016, 13:02:16
"...η δυστυχία έχει φάσεις ποικίλας και χείρας πολλάς. Του ενός η συμφορά δεν ομοιάζει προς την του άλλου..."

Από το βιβλίο "Διηγήματα" του Δημητρίου Βικέλα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Απρίλιος 14, 2016, 19:19:55
Ενδιαφέροντα αποσπάσματα για προβληματισμό!Ωραίος κι ο Βικέλας,δεν θυμάμαι να είχαμε πολυδει έργα του στο σχολείο. ???
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Απρίλιος 18, 2016, 21:40:36
Ναι όντως! Εγώ νομίζω πως ποτέ στο σχολείο δεν είχα κάνει Βικέλα.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Απρίλιος 18, 2016, 21:42:44
"-Κι ένας καλός μπαλωματής, παιδί μου, είπε αργά και σοβαρά, μπορεί να τιμήσει τ' όνομά του όπως κι ένας σοφός. Ατιμία δεν είναι η ταπεινή τέχνη΄είναι να μην ξέρεις να δουλέψεις με την τέχνη σου"

Από το βιβλίο "Ο αρχαιολόγος" του Α. Καρκαβίτσα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Απρίλιος 28, 2016, 11:00:32
"Υπάρχει εις την ζωήν της νεάνιδος κάποια στιγμή κατά την οποία αίφνης και απροσδοκήτως από το παραμικρόν γεγονός αφυπνίζεται το λανθάνον ένστικτον. Τότε το πατρικόν σπίτι φαίνεται εις αυτήν στενόν, φυλακή αυτόχρημα΄ αι σοβαραί όψεις των γερόντων ανυπόφοροι, η ζωή εκείνη, από την οποίαν έφυγαν πλέον αι ονειροπολήσεις, αι πλάναι, αι αδιάκοπαι περί μεταβολής ελπίδες, πολυ μονότονη. Την γαλήνην του πατρικού ασύλου η νεάνις αποστέργει μετά βαρυθυμίας, όπως αποστέργει το πουλί τον κλωβόν του. Βιάζεται να φύγει το τρυφερόν πουλάκι, να καθήση επί άλλου κλαδίσκου, τον οποίον φαντάζεται χλοερώτερον, σκιερώτερον, ευτυχέστερον πάντοτε του πατρικού. Και ονειροπολεί αδιακόπως τον άγνωστον σταυραετόν, εκείνον που θα ανοίξη μίαν ημέρα τας ισχυράς πτερύγας του και θα την συνεπάρη μακράν εις άλλον βίον, εις άλλην φωλεάν. Τούτο συνέβαινε τώρα και εις τας ψυχάς των παρθένων".


Από το βιβλίο "Η Λυγερή" του Α. Καρκαβίτσα.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 03, 2016, 16:05:11
Ένα απόσπασμα που με έκανε να μειδιάσω με τους χαρακτηρισμούς του περίφημου Καρκαβίτσα  : })

"-Σώγαμπρος!...ακούς τέτοιος λεβέντης σαν κι εσέ να πάη να γενή σώγαμπρος!...Εγώ, τι να σου ειπώ΄τρία σκάτινα πράγματα ξέρω στον κόσμο: το σκατόπουλο, το σκατόξυλο και το σκατάνθρωπο. Σκατόπουλο είναι ο κούκος, που ποτέ δε φτιάνει δική του φωλιά παρά πηγαίνει σε ξένη και γεννάει΄σκατόξυλο είναι ο κισσός, που δε μπορεί μονάχος του να σταθή, παρά θέλει μέρος να’ ακουμπήση. Και σκατάνθρωπος εκείνος που γίνεται σώγαμπρος. Αυτός θα ειπή πως δεν είναι άξιος να ανοιξη δικό του σπίτι".

Από το βιβλίο "Η Λυγερή" του Α. Καρκαβίτσα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 04, 2016, 14:59:10
«Ενώ ανεκίνει ταύτα εις τον νούν της η λυγερή, εφάνη ερχόμενος μακρόθεν ο Νικολός Πικόπουλος. Είχε την αριστεράν χείρα οπίσω επί τα μέσης στηριγμένην. Και τούτο, όχι διότι έπασχε. Αλλά μεταξύ των εμποροϋπαλλήλων, τους οποίους ηυτύχησε να γνωρίση κατά την βραχείαν μέχρι Πατρών εκδρομήν του, θεωρείται η στάσις εκεκίνη ως η μάλλον αρμόζουσα εις τον έμπορον. Να βαδίζη κανείς αργά΄ να έχη κόμην λαμποκοπούσαν υπό του ελαίου΄ το ημίψηλον ολίγον στραβά΄ την αλυσίδα του ωρολογίου χονδράν, κατάφορτον από πετράδια και δακτυλίδια και ζώνουσαν επιδεικτικώς το επιγάστριον΄ τη μίαν χείρα στηριζομένην οπίσω, ως να εκουράσθη από το μέτρημα των χρηματοδεμάτων, ενώ η άλλη θα παίζη αδιαφόρως λεπτόν ραβδίον.»

Από το βιβλίο "Η Λυγερή" του Α. Καρκαβίτσα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 06, 2016, 09:33:50
Το προφίλ του εμπόρου κατά τον Καρκαβίτσα:

«Ενώ ανεκίνει ταύτα εις τον νούν της η λυγερή, εφάνη ερχόμενος μακρόθεν ο Νικολός Πικόπουλος. Είχε την αριστεράν χείρα οπίσω επί τα μέσης στηριγμένην. Και τούτο, όχι διότι έπασχε. Αλλά μεταξύ των εμποροϋπαλλήλων, τους οποίους ηυτύχησε να γνωρίση κατά την βραχείαν μέχρι Πατρών εκδρομήν του, θεωρείται η στάσις εκεκίνη ως η μάλλον αρμόζουσα εις τον έμπορον. Να βαδίζη κανείς αργά΄ να έχη κόμην λαμποκοπούσαν υπό του ελαίου΄ το ημίψηλον ολίγον στραβά΄ την αλυσίδα του ωρολογίου χονδράν, κατάφορτον από πετράδια και δακτυλίδια και ζώνουσαν επιδεικτικώς το επιγάστριον΄ τη μίαν χείρα στηριζομένην οπίσω, ως να εκουράσθη από το μέτρημα των χρηματοδεμάτων, ενώ η άλλη θα παίζη αδιαφόρως λεπτόν ραβδίον.»

Από το βιβλίο "Η Λυγερή" του Α. Καρκαβίτσα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 07, 2016, 14:54:56
Η καταπληκτική περιγραφή της λυγερής από τον Καρκαβίτσα...

«H Ανθή ήτο τέλειος τύπος μιας λυγερής του χωρίου. Είχεν υψηλόν και ανδρικόν κάπως ανάστημα΄ το στήθος εύρωστον΄ την μέσην περισφιγμένην και λυγεράν΄ Η κεφαλή της ωραία, εστηρίζετο επί λείου τραχήλου χυνομένου επί πλαστικωτάτου κορμού. Είχεν ηνωμένα μαύρα φρύδια, κάτω των οποίων μάτια κατάμαυρα, γεμάτα από λάμψιν και μυστήριον, εκρύπτοντο οπίσω από μικράς βλεφαρίδας. Είχε την μύτην εύγραμμον, με πτερύγια ομαλώς καμπυλωτά, ανακινούμενα εις ανησυχίας στιγμήν. Το στόμα της μικρόν, δακτυλιδένιον στόμα, μ’ ένα χαμόγελον επάνω του, το οποίον ηύξανεν την καλλονήν, όπως σταγών δρόσου αυξάνει την καλλονήν του ρόδου. Κι έφερε με χάριν επάνω της η λυγερή φουστάνι από κλαδωτήν διάναν ολιγόπτυχον και σάκκον ομοιόχρωμον, σφιγμένον εις το στήθος και τους καρπούς των χειρών. Είχε την κεφαλήν ασκεπή, με τα κατάμαυρα μαλλιά χωρισμένα εις την μέσην και οπίσω πίπτοντα εις δύο πλεξίδας μακράς, ζευγαρωμένας εις τ’ άκρα δια κυανής ταινίας. Απ’ όλου αυτής του σώματος, όπως εκάθητο, και της απλής ενδυμασίας της, πτυχουμένης εδώ κι εκεί, και με τας χείρας συνηνωμένας περί το παιδίον, με τη ρεμβώδη έκφρασιν της αναμονής επί του προσώπου, εφαίνετο αρχαίας Ελληνίδος άγαλμα, ζητούσης φιλοξενίαν».

Από το βιβλίο "Η Λυγερή" του Α. Καρκαβίτσα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 12, 2016, 18:42:48
«H κυρά Παγώνα, ως μυθική δύναμις, εσυμμάζωνεν όλα ταύτα και άλλα πολλά ακόμη εις τας γεροντικάς χείρας της. Καμμιά αρρώστεια δεν ήτο μυστική εις αυτήν΄ κανέν αερικόν πάθημα δεν διέφευγε την δικαιοδοσίαν της. Εκτός της ρουσούμπελης, εγήτευε τον σπλήναν, τις παραμαγούλες, τον στυλίτην, τον πονοκέφαλον, τον στρόφον, το λίθωμα των βυζών. Εξώρκιζε το μάτιασμα, «είτε στον ύπνο είτε στον ξύπνο» επήρχετο, διώκουσα αυτό «σε μέρη ακατοίκητα, σε ριζιμά λιθάρια»΄ το ανεμοπύρωμα, προστάζουσα τους λόγους της να το σηκώσουν, «όπως ο ήλιος τα παιγνίδια της νυχτός»΄ τον πονόματον, τον οποίον δια συνδρομής της ασημένιας Παναγιάς έρριπτεν εις τα βάθη της θάλασσας, δια να καθαρίση και λάμψη το φως του πάσχοντος, «όπως ο ήλιος καλοκαιρινής ημέρας»΄ την λιμόκαψαν, επίβουλην αρρώστειαν, η οποία ρέβει τον άνθρωπον και τον αφανίζει ολίγον κατ’ ολίγον, όπως το σκουλήκι που φωλιάζει εις τον κορμόν του δένδρου, δέουσα αυτήν δι’ αλύτων δεσμών πέραν εις τα δάση και καταρωμένη «να φύγη από τις εβδομήντα δύο φλέβες του αρρώστου και τους αρμούς του όλους και να πάρη τα βάθη της θάλασσας, και να μετρήση τον άμμον της θάλασσας και των δεντρών τα φύλλα και να γυρίση πίσω!...Να φύγη από τις εβδομήντα δύο φλέβες του, να πάη στα όρη, στα βουνά, πίσω του ήλιου, που σκύλος δε βαβίζει΄ να φάη από το κρέας του, να πιη από το αίμα του και να γυρίση στις εξηνταεννιά τ’ Αυγούστου»!

Από το βιβλίο "Η Λυγερή" του Α. Καρκαβίτσα
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 16, 2016, 21:35:21
Η Αθήνα του εμφυλίου...

«Με πήρε το παράπονο. Πώς να το χωρέσει ο νους πως αυτή η ζεστή, η δική μας Αθήνα έγινε τόσο αφιλόξενη που ούτε ένα κορίτσι δεν μπορεί να κρύψει. Στην Κατοχή ήταν ανοιχτή αγκαλιά. «Μπάτε, πατριώτες, στα σπίτια μας, μοιραστείτε τον άρτο μας». Τώρα στα σπίτια, στις καρδιές μας, στο δρόμο, στις δουλειές παντού σεργιανάει ο τρόμος. Συλλαμβάνεσαι…Κατηγορείσαι…Παραπέμπεσαι…Οι φυλακές δε μας χωρούνε πια. Σιδεροφράζουν σχολεία, αποθήκες, ξερονήσια. Τα παλικάρια μας, αντί για παράσημα δέχονται τις σφαίρες του εκτελεστικού στο στήθος. Κάτω από τις ασημένιες ελιές μας τάφοι, μόνο τάφοι. Κι οι ζωντανοί προγραμμένοι με το «βεβαρημένον φάκελλο των επικινδύνων δια την δημοσίαν τάξιν και ασφάλειαν προδοτών». Πώς φτάσαμε ως εδώ;»

Από το βιβλίο «Εντολή» της Διδούς Σωτηρίου
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 22, 2016, 09:14:22
«Στον κίνδυνο οι άνθρωποι γίνονται δυο λογιώ, έλεγε. Άλλων η καρδιά μαλακώνει σαν το κερί κι από κει αρχίζει η κατρακύλα τους. Κι άλλων γίνεται σκληρή, περήφανη και σίγουρη, πιο σίγουρη παρά ποτέ».

Από το βιβλίο «Εντολή» της Διδούς Σωτηρίου
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 23, 2016, 22:05:09
«Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο το επισκεπτήριο – μια ανάσα που γίνεται στεναγμός. Τυραγνισμένα πρόσωπα στριμώχνονται για να δουν ανάμεσα απ’ την πυκνή σίτα τα κορίτσια τους, ν’ ακούσουν και να πουν μέσα σε πέντε λεπτά όσα καίνε την καρδιά…..
Είναι παράξενο το πόσο αλλιώτικος γίνεσαι σε εκείνον το μισοσκότεινο χώρο του επισκεπτηρίου με τον γονιό σου πίσω απ’ την πυκνή σίτα! Τα χαρακτηριστικά αλλοιώνονται σαν σε όνειρο, η κουβέντα σπάζει μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από λέξεις που εκτοξεύονται άλλοτε σαν βλήματα και άλλοτε σαν ροδοπέταλα, με την απειλή του λεπτοδείχτη που τρώει τόσο γρήγορα τα φτωχά πέντε λεπτά, κι όμως νιώθεις σαν να βλέπεις ήλιο. Εκεί κοντά σου στέκονται οι άνθρωποί σου, μυθικά πρόσωπα που μπορούν να κάνουν τα’ αδύνατα δυνατά, κι ανακαλύπτεις, τρελός από χαρά, πόσο τους αγαπάς και πόσο πολύτιμοι είναι».

Από το βιβλίο «Εντολή» της Διδούς Σωτηρίου
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 28, 2016, 16:44:09
για την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη...

«Ποιος μπορεί να πει πως οι σφαίρες του εκτελεστικού άφησαν ανέγγιχτη τη δική μου καρδιά…Πιάνει η Έλλη την πένα που της άφησε εκείνος και γράφει, ονοματίζει έναν έναν τους ενόχους. Δυο γράμματα έγραψε κι έπεσε σ’ άγρια σιωπή αναμετρώντας πόσο βαρύ θα ‘ναι να ζήσει…Κι η μάνα του Νίκου να θρηνεί διακριτικά: Γιε μου! Γιε μου! Ήλιε μου, σπλάχνο μου ακριβό, που δεν εχόρτασα τη θωριά σου…Πώς θα χωρέσει τη ζωντάνια σου η μαύρη γης…
Δεν κλαίγαν τον ήρωα, μα τον γιο και τον άντρα, το ψιλομελάχρινο παλικάρι, τα νιάτα του, την καρδιά του…Και κάναν ευκή, τούτη η χώρα να πάψει να τρώει τα τέκνα της κι ουδέ ήρωες, ουδέ προδότες να φτιάχνει. Μόνο ανθρώπους, νιάτα ψυχωμένα, χαρούμενα κι υπεύθυνα όπως εκείνος…»

Από το βιβλίο «Εντολή» της Διδούς Σωτηρίου
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιούνιος 20, 2016, 22:18:28
"Θεέ μου, τι όμορφος που είναι ο κόσμος από την καλή!...Φαντάσου αν κι ο ουρανός - ψηλά εκεί, πέρ' από το ταβάνι - έχει κι αυτός μια όψη ανάποδη, έτσι τριμμένη, πενιχρή, γεμάτος τρύπες αδειανές από αστέρια..."

Από το βιβλίο "Eroica" του Κοσμά Πολίτη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιούνιος 25, 2016, 15:46:58
"Ολα τα καλά και ωραια πάνε ψηλά στον ουρανό, αγνίζονται σε μια πνοή, σε μια χαρά, σε μιαν αγάπη..."

Από το βιβλίο "Eroica" του Κοσμά Πολίτη.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιούνιος 29, 2016, 11:32:57
"Σαν τέτοιες ώρες θα 'ναι αυτές που η θεία Φίλις τις ονομάζει θριαμβευτικές. Λέει πως είναι καμωμένες για τη σιωπή - διαφορετικά πρέπει κανείς να παραληρά. Μέσα στη σιωπή, όλα τα νιώθεις πιο βαθειά, όλα μιλούν από τη μια ψυχή στην άλλη. Τα λόγια δείχνουνε φτωχά σε τόσο πλούσιες στιγμές".

Από την "Eroica" του Κοσμά Πολίτη.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 15, 2017, 17:28:19
«Σήκωσε το τουφέκι αυτός, σημάδεψε. Του ήτανε πάρα πολύ εύκολο να του φυτέψει μια σφαίρα στο κεφάλι. Ο Άλλος ήτανε σπουδαίος στόχος έτσι καθώς έτρεχε ολόγυμνος, κάπου είκοσι μέτρα μονάχα μακριά.
Όχι, δεν τράβηξε τη σκανδάλη. Ο Άλλος ήταν εκεί, γυμνός όπως είχε έρθει στον κόσμο. Κι αυτός ήταν εδώ, γυμνός όπως είχε έρθει στον κόσμο.
Δεν μπορούσε να τραβήξει. Ήταν και οι δυο γυμνοί. Δυο άνθρωποι γυμνοί. Γυμνοί από ρούχα. Γυμνοί από ονόματα. Γυμνοί από εθνικότητα. Γυμνοί από τον χακί εαυτό τους.
Δεν μπορούσε να τραβήξει. Το ποτάμι δεν τους χώριζε τώρα, αντίθετα τους ένωνε.
Δεν μπορούσε να τραβήξει. Ο Άλλος είχε γίνει ένας άλλος άνθρωπος τώρα, χωρίς άλφα κεφαλαίο, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Χαμήλωσε το τουφέκι του. Χαμήλωσε το κεφάλι του. Και δεν είδε τίποτα ως το τέλος, πρόφτασε να δει μονάχα κάτι πουλιά που φτερουγίσανε τρομαγμένα σαν έπεσε από την αντικρινή όχθη η τουφεκιά, κι αυτός, γονάτισε πρώτα, ύστερα έπεσε με το πρόσωπο στο χώμα».

Από το βιβλίο «Ζητείται ελπίς» του Αντώνη Σαμαράκη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: asimeniasfika στις Ιανουάριος 16, 2017, 02:26:35
Φοβερό απόσπασμα. Το θυμάμαι από το Γυμνάσιο.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 22, 2017, 20:32:39
Όντως! Όλο αυτό το βιβλιο εξαιρετικό...ένα κι ένα τα διηγήματα...
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 30, 2017, 21:25:37
«Η δε καλή Οθωμανίς έχαιρεν επί τούτω διότι, έλεγε, δύο κακούς ανθρώπους δεν τους χωρεί ούτε όλη η οικουμένη. Ενώ χίλιοι καλοί άνθρωποι κάμνουν μουχαμπέτι και μέσα εις ένα καρυδότσουφλο!».

Ποιος ήτον ο φονεύς του αδερφού μου – Γ. Βιζυηνός
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Απρίλιος 29, 2017, 11:02:14
"Γνώρισμα του ανώριμου ανθρώπου είναι πως θέλει να πεθάνει ευγενικά για μια υπόθεση. Γνώρισμα του ώριμου ανθρώπου είναι πως θέλει να ζήσει ταπεινά γι΄αυτήν".

Από το βιβλίο "Ο φύλακας στη σίκαλη" του Σάλιντζερ
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 13, 2017, 17:21:46
"Για τον αγωνιστή, χρόνος, χώρος, ηλικία, αντοχή, έρωτας, πείνα, όλα αλλάζουν διαστάσεις, ταχύτητα και σχήμα. Μπορεί να ξεχάσει πως είναι νέος, μα μπορεί και να μην αντιληφθεί καν τα γερατειά και τη μιζέρια τους. Η στιγμή μπορεί να καθηλωθεί και να του φανεί αιωνιότητα, μα μπορεί να γίνει και το αντίθετο και να τρέχουν όλα με τέτοιο ίλιγγο, που να πάψει να παρακολουθεί ο νους..."

Από το βιβλίο "Ηλέκτρα" - Διδώ Σωτηρίου
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Μάιος 19, 2017, 14:27:32
«Η ώρα της μεγάλης λαϊκής αφύπνισης έφτασε. Ήταν καιρός. Εκατόν είκοσι χρόνια περίμενε ο ελληνικός λαός να δει προκοπή. Οι αγώνες του πάντα προδίδονταν την τελευταία στιγμή, μα κείνος πάντα σαν Σίσυφος ξανάρχιζε! Πάντα κάποιο «αόρατο» χέρι απλωνόταν την τελευταία στιγμή και του άρπαζε το έπαθλο μέσα απ΄ τα σύνορα, έξω από τα σύνορα…Ο δρόμος για τη λύση των μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων του ήταν πάντα μπλοκαρισμένος. Κι η προσπάθεια των εχθρών του ήταν πάντα μία: να μην αντιληφθεί ο λαός τον ένοχο της δυστυχίας του. Να κονταρομαχεί με σκιές ή να τσακώνεται με τ’ αδέρφια του, και να τινάζει το ίδιο το σπιτικό του στον αέρα…»

Από το βιβλίο "Ηλέκτρα" - Διδώ Σωτηρίου

Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 01, 2018, 12:40:32
Δεν το ξέρεις, παιδάκι, ότι εμείς οι άνθρωποι, όλοι, ανήκομε στα περασμένα μας; Το παρόν, -λίγοι είναι κείνοι να μπορούν να το βλέπουν, δεν το στοχάζουνται, βιαστικοί, τρέχουν να βρουν τα παρακάτω σαν τα παιδάκια, σπάζουνε τα παιχνίδια τους να δούνε τι έχει από πίσω. Το μέλλον πάλι, - κανείς δεν το ξέρει. Αλλά το παρελθόν, - κείνο μας γέννησε, και είναι φορές που δένεσαι μ’ έναν άνθρωπο τώρα, επειδή μπορείς να του πεις για τη συκιά που καβαλούσατε μαζί πριν είκοσι χρόνια, και την κάνατε άλογο.

Από το βιβλίο «Δύσκολες νύχτες» της Μέλπως Αξιώτη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 01, 2018, 12:41:02
O άνθρωπος δεν πεθαίνει. Τα άτομα μόνο πεθνίσκουν. Οι ανθρώποι χάνουνται και παν. Άλλοι παίρνουν τη θέση τους. Σαν τα φύλλα που πέφτουν κι άλλα πάλε την άνοιξη βλασταίνουν, έτσι πάμε και μεις. Το δέντρο όμως στέκεται πάντα και το γένος μας δεν περνά. Οι πατέρες μας, που τώρα κείτονται στον τάφο, δεν είναι πεθαμμένοι. Μας έδωσαν πριν να φύγουν τη ζωή τους. Εμείς την έχουμε σήμερα και τη βαστούμε. Η σειρά δεν τελειώνει, η αλυσίδα δε σπάνει. Θα ρθουν άλλοι κατόπι που θα πάρουν, που θα βαστάξουν κι κείνοι μια ώρα την αιώνια ζωή που τους δώσαμε εμείς. Από τον ένα στον άλλο τρέχει του ανθρώπου η ψυχή και μεταβαίνει. Με την ίδια καρδιά, με τον ίδιο πόθο που αγαπήσαμε μια μέρα, θα αγαπήσουν τα παιδιά μας. Εμείς βάλαμε στο στήθος τους μέσα τον πόθο που τα κάμνει και ζουν. Ο πόθος τους είναι ο δικός μας πόθος. Έτσι κι η αγάπη μας δε χάνεται ποτές. Όταν το στόμα σου με λέει «σ΄αγαπώ», δεν το λες εσύ. Το λένε μέσα σου χίλιες γενεές που σ’ έμαθαν την αγάπη.

Από το βιβλίο «Το ταξίδι μου» του Ψυχάρη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Ιανουάριος 02, 2018, 20:46:47
Πολύ όμορφο!Τα λέει όπως είναι και εμείς δεν το συνειδητοποιούμε.
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 03, 2018, 09:16:15
«Είμαι πολίτης της Οικουμένης και δεν ζω με πεθαμένα όνειρα…Μην μου πείτε πως αν προσχωρήσω στο καθεστώς σας, θα μου χαρίσετε τη ζωή και θα με γεμίσετε με τιμές. Θα παραδεχθώ να ζήσω αγρότης στα χωράφια, εργάτης σε εργοστάσιο, κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Αν όχι, προτιμώ νεκρός, μέσα στο χώμα της Ρωσίας…Πατρίδα μου θα είναι πάντοτε εκείνο το κομμάτι της Οικουμένης όπου θα βρει στερνό καταφύγιο η πιο ψηλή έκφραση της ανθρώπινης ιδιότητάς μου: η Λευτεριά».

Από το βιβλίο «Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν» του Μ. Καραγάτση
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιούλιος 02, 2018, 22:38:02
«Τους γάμους», πετάχτηκε τώρα κι η Διαλεχτή, «έχω ακούσει πως τους υφαίνει το φεγγάρι. Είν’ αρσενικό μα κάνει και γυναικίτικες δουλειές κι απ’ όλες πιο πολύ αγαπά να υφαίνει. Ο αργαλειός του, ολάκερος από μάλαμα καταμεσίς του ουρανού, το περιμένει κάθε βράδυ ν’ ανεβεί να καθίσει. Εκείνο κάθεται και ταξιδεύει μαζί με τον αργαλειό, υφαίνοντας στο κόκκινο στημόνι του το χρυσοκίτρινο φάδι. Το κόκκινο είναι το αρσενικό, το κίτρινο το θηλυκό, και το χρυσό η αγάπη που θα τους ενώσει…».


Από το βιβλίο «Ο αργαλειός του φεγγαριού»  της Εύας Βλάμη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Σεπτέμβριος 16, 2018, 21:04:51
"Σα δεν φτάσει ο άνθρωπος στην άκρη του γκρεμού, δεν βγάζει στην πλάτη του φτερούγες να πετάξει."


Από το βιβλίο «Ο τελευταίος πειρασμός» του Ν. Καζαντζάκη

Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Σεπτέμβριος 16, 2018, 21:05:19
«Προφήτης είναι εκείνος που, όταν όλοι απελπίζονται, αυτός ελπίζει. Κι όταν όλοι ελπίζουν, αυτός απελπίζεται. Γιατί, θα με ρωτήσεις. Γιατί κατέχει το Μεγάλο Μυστικό: πως ο Τροχός γυρίζει».

Από το βιβλίο «Ο τελευταίος πειρασμός» του Ν. Καζαντζάκη
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Οκτώβριος 26, 2018, 08:13:16
"H γιαγιά έλεγε ότι όταν βρίσκεις κάτι που αξίζει, το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να το μοιράζεσαι με όποιον βρεις. Έτσι, το καλό εξαπλώνεται και δεν ξέρεις πού μπορεί να φτάσει. Και αυτό είναι σωστό".

Από το βιβλίο "Η εκπαίδευση του μικρού δέντρου" του Φόρεστ Κάρτερ
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Νοέμβριος 03, 2018, 19:11:43
«Ο παππούς έλεγε ότι ήταν πολύ καλύτερα να δείχνεις σε κάποιον πώς να φτιάχνει κάτι παρά να του το δίνεις. Έλεγε ότι, αν μάθεις σε κάποιον να φτιάχνει κάτι μόνος του, θα είναι εντάξει. Αν όμως απλώς του δώσεις κάτι και δεν του μάθεις τίποτα, θα πρέπει συνέχεια να του δίνεις για την υπόλοιπη ζωή σου. Ο παππούς έλεγε ότι δε θα του έκανες καλό, γιατί θα εξαρτιόταν από σένα και έτσι θα του είχες κλέψει την προσωπικότητα».

Από το βιβλίο "Η εκπαίδευση του μικρού δέντρου" του Φόρεστ Κάρτερ

Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: fenia στις Δεκέμβριος 29, 2018, 23:01:02
Α,πολύ ωραίο απόσπασμα!
Τίτλος: Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
Αποστολή από: Nuria στις Ιανουάριος 08, 2019, 08:29:39
και ωραίο βιβλίο! Απλό και συγκινητικό!