• Μάιος 26, 2019, 10:21:10
• Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
 
Νέα:
Για το δανεισμό πανεπιστημιακών συγγραμμάτων
μπορείτε να απευθύνεστε εδώ

Αποστολέας Θέμα: Ποίηση  (Αναγνώστηκε 13896 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1230
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #36 στις: Μάρτιος 18, 2012, 16:11:40 »
Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε,
αγάπη μου,μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να' χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.
Την αγάπη μας αύριο θα τη διαβάζουν
τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,
πλάι στα ονόματα των άστρων
και τα καθήκοντα των συντρόφων.
Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα
θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.
Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα
σα δυο νύχτες έρωτα μες στον εμφύλιο πόλεμο.
Α! ναι, ξέχασα να σου πω,
πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα
Γιατί σ' αγαπώ.
Κλείσε το σπίτι
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
Και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων
σ' όποιο μέρος της γης
σ' όποια ώρα
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για ένα καινούργιο κόσμο.
Εκεί θα σε περιμένω. Αγάπη μου.


                                                      Τάσος Λειβαδίτης~Σε περιμένω παντού
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #37 στις: Μάιος 18, 2012, 20:50:42 »
Κάτω στης μαργαρίτας τ'αλωνάκι

Κάτω στης μαργαρίτας
τ' αλωνάκι, στήσαν χορό
τρελό τα μελισσόπουλα.

Ιδρώνει ο ήλιος, τρέμει το
νερό. Στάχυα ψηλά λυγίζουνε
το μελαμψό ουρανό.

Πέρα μέσα στα χρυσά νταριά
κοιμούνται αγοροκόριτσα.
Ο ύπνος τους μυρίζει πυρκαγιά.
Στα δόντια τους
ο ήλιος σπαρταράει.

Κάτω στης μαργαρίτας
τ' αλωνάκι.

                                 
                               Οδυσσέας Ελύτης



Και μελοποιημένο από τον Γιάννη Μαρκόπουλο, σε ερμηνεία Μαρίας Δημητριάδη:
http://www.youtube.com/watch?v=DaaEqweYACM
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 18, 2012, 20:52:22 από CunduLunaVini »

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1230
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #38 στις: Μάιος 23, 2012, 15:11:06 »
Άλλα και ποιος δεν έκλεισε μια πόρτα χωρίς να προφτάσει ν' ακούσει την απάντηση;
Ή ποιος μπορεί ν' αποδείξει ότι είναι αθώος;
Κι αγάπησα με πάθος κάτι που δε γνώρισα ποτέ.
Τι ήταν;Τέλος, μια νύχτα έρχεται και κάθεται πάνω στο στήθος σου η φριχτή υποψία ,και τότε τι κάνεις; Τακτοποιούσα λοιπόν το ανάστατο παρελθόν μου
βέβαιος ότι μου 'κλεψαν το άπειρο, που φυσικά δε μου χρησίμευε σε τίποτα
κι όμως αυτό με βοηθούσε να ζω — γιατί κάθε στιγμή κάτι απερίγραπτο συμβαίνει
που δε θα το μάθουμε ποτέ....
πράγματα ασήμαντα που τα ξεχάσαμε, αλλά θα τα θυμηθούμε κάποτε ένα βράδυ
και θα κλάψουμε, ενώ έξω θ' ακούγεται το σφύριγμα ενός τραίνου για ποια αναχώρηση ή ποια επιστροφή; Ζήσαμε πάντα μέσα στ'
όνειρο και δε θα βγούμε παρά μόνο για να πεθάνουμε στην άκρη ενός κόσμου που δε γνωρίσαμε.....
Και κάθε μέρα όλο και μεγάλωνε αυτή η υποψία, ότι το πιο σπουδαίο το είχα αφήσει να μου ξεφύγει
χρονολογίες που στοίχειωσαν με τα χρόνια — και καμιά φορά η ομίχλη είναι το άλλο πρόσωπο μας
λέξεις θριάμβου ειπωμένες χαμηλόφωνα σε νικημένα βράδια ή τη νύχτα όταν όλοι κοιμούνται
αναδύεται το άλλο σπίτι, εκεί που ζήσαμε παιδιά χωρίς κανείς να το ξέρει
κι η θεία Ρόζα είχε χάσει τώρα τη μνήμη της κι έψαχνε μες στους υάκινθους.
Ζήσαμε πάντοτε άλλου και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο....


                                                      Λειβαδίτης
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Αποσυνδεδεμένος asimeniasfika

  • Απόφοιτη ΠΤΔΕ
  • Συντονιστής
  • Καμένος στον κύβο!
  • *****
  • Μηνύματα: 5393
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #39 στις: Μάιος 23, 2012, 21:08:04 »
"Ζήσαμε πάντα μέσα στ' όνειρο και δε θα βγούμε παρά μόνο για να πεθάνουμε στην άκρη ενός κόσμου που δε γνωρίσαμε....."


Αυτό το είδα κάποτε γραμμένο σ' έναν τοίχο στα Εξάρχεια.
Εάν θέλετε να συνεργαστείτε ως συντονιστές στο φόρουμ, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα ή επικοινωνήστε με το ptde.gr@gmail.com

Αποσυνδεδεμένος Bagatelle

  • Τεταρτάκι!
  • ******
  • Μηνύματα: 825
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #40 στις: Μάιος 24, 2012, 11:27:17 »
Κάτω στης μαργαρίτας τ'αλωνάκι

Κάτω στης μαργαρίτας
τ' αλωνάκι, στήσαν χορό
τρελό τα μελισσόπουλα.

Ιδρώνει ο ήλιος, τρέμει το
νερό. Στάχυα ψηλά λυγίζουνε
το μελαμψό ουρανό.

Πέρα μέσα στα χρυσά νταριά
κοιμούνται αγοροκόριτσα.
Ο ύπνος τους μυρίζει πυρκαγιά.
Στα δόντια τους
ο ήλιος σπαρταράει.

Κάτω στης μαργαρίτας
τ' αλωνάκι.

                                 
                               Οδυσσέας Ελύτης



Και μελοποιημένο από τον Γιάννη Μαρκόπουλο, σε ερμηνεία Μαρίας Δημητριάδη:
http://www.youtube.com/watch?v=DaaEqweYACM


αυτό το ποίημα με κάνει ν' ανατριχιάζω.
και σκέφτομαι ότι δε θα μπορούσα να το καταλάβω χωρίς τη μουσική του.

αναρωτιέμαι πόσο απέχει ο δικός μας χαρακτήρας από τη φράση "αγοροκόριτσα.. στα δόντια τους ο ήλιος σπαρταράει"

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1230
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #41 στις: Μάρτιος 13, 2013, 18:26:27 »

Κάποτε μια νύχτα
θ' ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων
για να περάσουν οι παλιές μέρες
οι κλειδούχοι θα 'χουν πεθάνει,
στις ράγιες θα φυτρώνουν μαργαρίτες
απ' τα παιδικά μας πρωινά
κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα,
κουρασμένος από τόσους χειμώνες
τόσα τρένα που δε σταμάτησαν πουθενά,
τόσα λόγια που δεν ειπώθηκαν..

Είμαστε αυτοί που αιώνια πηγαίνουν,
Δεν είχαμε ποτέ ένα τόπο δικό μας,
Που πάμε; από που ερχόμαστε;
Καμιά φορά κατοικούμε για λίγο κάπου,
Αλλά γρήγορα μας ξαναθυμάται η μοίρα και φεύγουμε.
Μήπως το λυκόφως είναι η μόνη μας πατρίδα...

Πώς να σωπάσω μέσα μου,
Την ομορφιά του κόσμου
Ο ούρανος δικός μου
Η θάλασσα στα μέτρα μου

Mια δειλή πράξη σου
σε κάνει να πεθαίνεις μέσα στους άλλους,

με μια συγγνώμη αργοπορημένη
πεθαίνουν οι άλλοι μέσα σου.


Λίγη περισσότερη σιωπή μπορεί να σκοτώσει
Το ίδιο αλάνθαστα όπως και μια λέξη

Περίεργο κι όμως οι ίδιοι εμείς ξένοι για τη ζωή μας,
Φερμένοι πάντα απ' το ονειρο
Κάπου αλλού,
Όταν οι άλλοι μας χρειάστηκαν,
τους σταμάτησε η δυσπιστία
όταν νοιώσαμε την ανάγκη τους,
μας σταμάτησε ο εγωισμός...
Η αμαρτία μας, οτι θελήσαμε πολλά
Το έγκλημα μας, πράξαμε τόσο λίγα..
Ζήσαμε ερήμην, κι ας ψάχνουν οι άλλοι
να μας βρουν μες το παλτό μας...

Πως να με κάνουν να τον δώ
τον ήλιο μ' άλλα μάτια
Στα ήλιοσκαλοπάτια
με μαθε η μάνα μου να ζω

Σταματήστε πια αυτή την άθλια τραγωδία.
Όλα είναι λάθος,τα πρόσωπα, ο τόπος, ο χρόνος.
Ποιος μοίρασε τους ρόλους;
Ποιος με ρώτησε για να μου δώσει
ένα πρόσωπο τόσο ασήμαντο,
ποιος μ έριξε εδώ
μέσα σε πράξεις που δε θέλησα
ο ουρανίσκος μου είναι ένα μικρό κοιμητήρι όπου σαπίζουν
χιλιάδες ανείπωτα λόγια.

Τι ζητούσαν λοιπόν σε τι είχα φταίξει,
Εμένα το μόνο μου έγκλημα ήταν ότι δε μπόρεσα να μεγαλώσω,
κυνηγημένος πάντα, που να βρεις το καιρό..

Στου βουρκου μέσα τα νερά
Πια γλώσσα μου μιλάνε
Αυτοί που μου ζητάνε
Να χαμηλώσω τα φτερά

Και μελωποιημένο...

http://www.youtube.com/watch?v=llzPo5vyD9Y

'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Αποσυνδεδεμένος λιβελούλα

  • Συντονιστής
  • Τεταρτάκι!
  • *****
  • Μηνύματα: 910
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #42 στις: Ιούλιος 10, 2014, 12:33:48 »
Περιμένοντας τους Bαρβάρους

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

        Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
  Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
        Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.


—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
 και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
 στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
        τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
        για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
        τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.


— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
 σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
 γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
 και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
 γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
 μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.


—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
 να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
 κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
 Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
 κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

        Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
        Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
        και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

                               __

 Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
 Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.
Άμμος ήτανε προτού γυαλί να γίνει...