• Μάιος 26, 2019, 10:21:30
• Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
 
Νέα:
Για το δανεισμό πανεπιστημιακών συγγραμμάτων
μπορείτε να απευθύνεστε εδώ

Αποστολέας Θέμα: Ποίηση  (Αναγνώστηκε 13897 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #9 στις: Οκτώβριος 27, 2011, 23:00:47 »
Οι μοιραίοι

Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ'η παρέα πίναμ' εψές
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό'
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό'
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το'βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Κώστας Βάρναλης

Αποσυνδεδεμένος Lydia

  • Δασκάλα
  • Συντονιστής
  • Εκτάκι!
  • *****
  • Μηνύματα: 2240
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #10 στις: Οκτώβριος 27, 2011, 23:01:41 »
Πάντα μου άρεσε αυτό το ποίημα... : swstos

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #11 στις: Οκτώβριος 27, 2011, 23:07:50 »
Και μελοποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη:

http://www.youtube.com/watch?v=xGNUNqYSvRw

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #12 στις: Νοέμβριος 04, 2011, 01:01:48 »
Η Μαρία Νεφέλη λέει:

Η ΝΕΦΕΛΗ

Μέρα τη μέρα ζω- που ξέρεις αύριο τι ξημερώνει.
Το'να μου χέρι τσαλακώνει τα λεφτά και τ' άλλο μου τα ισιώνει

Βλέπεις χρειάζονται όπλα να μιλάν στα χρόνια μας τα χαώδη
και να'μαστε και σύμφωνοι με τα λεγόμενα«εθνικά ιδεώδη».

Τι με κοιτάς εσύ γραφιά που δεν εντύθηκες ποτέ στρατιώτης
η τέχνη του να βγάζεις χρήματα είναι κι αυτή μία πολεμική ιδιότης.

Δεν πα' να ξενυχτάς- να γράφεις χιλιάδες πικρούς στίχους
ή να γεμίζεις με συνθήματα επαναστατικά τους τοίχους.

Οι άλλοι πάντα θα σε βλέπουν σαν έναν διανοούμενο
και μόνο εγώ που σ' αγαπώ: στα όνειρά μου μέσα έναν κρατούμενο.

Έτσι που αν στ' αλήθεια ο έρωτας είναι καταπώς λεν
«κοινός διαιρέτης»
εγώ θα πρέπει να'μαι η Μαρία Νεφέλη κι εσύ φευ
ο Νεφεληγερέτης.



Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι
σβήσου με γενναιοδωρία.


Μαρία Νεφέλη, Οδυσσέας Ελύτης

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1230
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #13 στις: Νοέμβριος 04, 2011, 09:47:01 »
Τι μπορεί να σημαίνει Νεφεληγερέτης; : @}
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #14 στις: Νοέμβριος 06, 2011, 16:56:22 »
"Νεφεληγερέτης" ήταν ένας από τους χαρακτηρισμούς του Δία(όπως ο Ξένιος π.χ.)
Σημαίνει αυτός που συγκεντρώνει τα σύννεφα-τα νέφη... ::)

Αποσυνδεδεμένος mayia91

  • Νηπιαγωγείο!
  • **
  • Μηνύματα: 51
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #15 στις: Νοέμβριος 14, 2011, 15:10:18 »
Τάσου Λειβαδίτη
ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ


και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτε ο ένας απ'τον άλλον. Γιατί ο έρωτας
είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

κι είναι περίεργο πόσο ψεύτικα φαίνονται καμιά φορά
τα πιο αληθινά πράγματα

"Αύριο", λες,
και μέσα σ' αυτήν την μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο
το πελώριο ποτέ.

Λόγια που τα προμελετήσαμε, μα που όταν ήρθε η ώρα
δώσαν τη θέση τους σε μια δειλή σιωπή.

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Και τότε
όλα τα βράδια κι όλα τ' άστρα κι όλα τα τραγούδια
θα 'ναι δικά μας.
"... Ο ρυθμός γεννιέται στο νησί κάτω απ' τη θάλασσα, τραντάζει τη γη, με διαπερνάει σαν αστραπή κι ανεβαίνει στον ουρανό παίρνοντας μαζί τους καημούς μου".

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1230
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #16 στις: Νοέμβριος 14, 2011, 15:35:00 »
Χρύσα ευχαριστώ!! : ]]

Εξαιρετικό αυτό,πρέπει να το έχω ξαναδιαβάσει!Έχει γίνει και τραγούδι,ξέρετε;
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #17 στις: Νοέμβριος 22, 2011, 01:37:49 »
Ναι,έχει μελοποιηθεί.Αν το βρω κάποια στιγμή,θα το ποστάρω.