• Ιούνιος 23, 2018, 00:03:43
• Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
 
Νέα:
Παρακαλούμε πολύ να αναρτάτε στο φόρουμ την ύλη μαθημάτων
και τα θέματα εξετάσεων που γνωρίζετε.

Αποστολέας Θέμα: Σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών  (Αναγνώστηκε 4906 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος asimeniasfika

  • Απόφοιτη ΠΤΔΕ, Απόφοιτη ΤΠΕΕ ΤΕΑΠΗ
  • Συντονιστής
  • Καμένος στον κύβο!
  • *****
  • Μηνύματα: 5365
  • Φύλο: Γυναίκα
Σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών
« στις: Σεπτέμβριος 13, 2013, 22:02:14 »
«Τα Αρχαία Ελληνικά τα αντιπαθούν όλοι οι έλληνες. Αν κάνει κανείς μια δημοσκόπηση σήμερα, το αποτέλεσμα που θα του δοθεί θα το βρει πελώριο. Στους εκατό θα ανακαλύψει πως οι ενενήντα τόσοι τα Αρχαία Ελληνικά δε θέλουν ούτε να τ ̓ ακούσουν.
Και το χειρότερο είναι πως την ίδια αποστροφή την αισθάνεται και η πλειονότητα των φιλολόγων που διδάσκει το μάθημα στα σχολεία.

Σήμερα όταν μιλήσεις σε κάποιονε για τα Αρχαία Ελληνικά, αμέσως θα τον χτυπήσει ναυτία. Ένα πνευματικό ανακάτωμα παραγουλιάζει ολόκληρη την υπόστασή του.
Μονόπτωτα ρήματα, ετερόπτωτοι διορισμοί, τρίπτωτες προθέσεις, βαρείες, οξείες, ερωτηματικές, εγκλιτικά και εγκλίσεις, παραγωγή και έτυμα, προληπτικό κατηγορούμενο. Είναι μια στοίβα τσάνταλα που ξεχειλίζουν το ψυχοσωματικό μας και χύνουνται σαν ερευγμοί, κρυάδες, νυστάλα, χασμήματα, και όλα τα ουά του ιουδαϊκού όχλου*.

Οι σχετικές μνήμες από τη σχολική εμπειρία ανακαλούν στους ενήλικους πλήξη νεότητας, ψυχικά τραύματα, κατακάθια νευρωτικά, έλλειψη αέρα, δυσχέρεια ύπαρξης.
«Κύρος ανεβαίνει, Κύρος κατεβαίνει, και γαμώ τους έλληνες και όλους τους δασκάλους». Έτσι άκουσα να καταριέται κάποτε κάποιος τα εφηβικά του χρόνια. Την αθωότητα, δηλαδή, και την πιο τρυφερή ώρα της ηλικίας του.

Βέβαια για τα φορτία όλου αυτού του κακού ο τελευταίος που ευθύνεται είναι οι έλληνες και τα κείμενά τους. Στο θρυλικό «τις πταίει» του Τρικούπη η απόκριση είναι: οι δάσκαλοι φταίνε· οι δάσκαλοι και οι διδακτικοί. Ο βασιλιάς τα φταίει!** που φώναξε ο Λαέρτης στον Άμλετ.

Και κύρια φταίνε οι δάσκαλοι των δασκάλων. Εννοώ τους πανεπιστημιακούς που τόσο μοχθήσανε για να μάθουν τους δασκάλους να δασκαλίζουν. Να πιθηκίζουν δηλαδή στις έδρες και στις τάξεις. Να ψιττακίζουν το «Καλημέρα» του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Να γρυλίζουν και να σουσουνίζουν, πάντα τους σχολαστικοί και ομπρελοφόροι. Από πού, και γιατί τόση δυστυχία στη χώρα!

Η ακολουθία πράξης όλου αυτού του κακού μεταφράζεται στην εικόνα μιας πραγματικότητας πολύ μίζερης. Η δυστυχία από το σχολείο απλώθηκε στην κοινωνία μας. Όπως είναι φυσικό.
Η τελευταία συνέπεια του πράγματος δηλαδή, η πιο επώδυνη και η πιο κολαστική, είναι πως η σύγχρονη Ελλάδα λογαριάζεται ο ουραγός και το μπαίγνιο των εθνών σε όλες τις σφαίρες και σε όλες τις συμπεριφορές.

Το αποτέλεσμα το καταμετράς από την κατάσταση της εθνικής οικονομίας ως τα ποδόσφαιρα, και από την επιστημονική έρευνα ως τις σκουπιδοφόρες ακτές της πανάρχαιης ελληνικής θάλασσας. Εκεί που ο ποιητής Ρίλκε έλεγε κάποτε das uralte griechische Meer***, και έσκυβε την κεφαλή με κατάνυξη.

Γιατί τάχα. Και οι Ιταλοί στην γειτονική μας χερσόνησο κατοικούν το Λάτιο και την αρχαία Καμπανία, όπως κι εμείς κατοικούμε την αρχαία Ήλιδα και το Ληλάντιο πεδίο. Γιατί οι Ιταλοί σήμερα μετριούνται στους εφτά ανεπτυγμένους λαούς του κόσμου, κι εμείς καταντήσαμε να γίνουμε οι κατσίβελοι της Ευρώπης;
Βέβαια το φαινόμενο είναι σύνθετο και έχει πολλές αιτίες. Ωστόσο ο θεμελιωτής λόγος εντοπίζεται στον εγκληματικό τρόπο, που μέσα από την παιδεία μεταβιβάζεται στις νέες γενεές η κλασική παράδοση.

Να μη μας το ειπούν, γιατί το γνωρίζουμε, πως εμείς δεν έχουμε Μ.Α.Ν και A.E.G και Bosh. Δεν έχουμε I.B.M και Gross, και Fiat, και General Motors Corporation και Scotch Whisky.
Έχουμε μια παράδοση μεγάλη σαν τον Ειρηνικό και σαν τη Σιβηρία. Έχουμε τέτοιο τον ήλιο και τη θάλασσα, που αν γνωρίζαμε να τα βοσκήσουμε και να τα αρμέγουμε, η μικρή μας χώρα, τούτο το πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο που έλεγε ο Σεφέρης, θα ήταν εφτά φορές Ελβετία. Και μάλιστα μια Ελβετία χωρίς τα οικονομικά λύματα και όλα τα κλοπιμαία του αιώνα που συσσωρεύουνται εκεί από κλέφτες τύπου Σάχη, και Μάρκος, και Τσαουσέσκου. Όμως άλλα...

Η προειδοποίηση του παλαιού Οδυσσέα, να μη σφάξουν οι ναύτες τα γελάδια του Ήλιου****, ούτε από τους συντρόφους του καιρού του, ούτε από μας σήμερα λογαριάζεται. Όχι μόνο τον ήλιο μας σφάζουμε, αλλά και τη θάλασσα μαστιγώνουμε και τον αέρα τον φτύνουμε στο πρόσωπο. Έγινε καυσαέριο πια.

Θέλω να ειπώ πως ο ταξιτζής που κλέβει με το δεκαπλάσιο τον τουρίστα από το Ελληνικό ως το Σύνταγμα, διαφημίζει την ελληνική παιδεία του. Και πως οι χώροι καθαριότητας στα εστιατόρια που ζωντανεύουν τους σταύλους του παλιού Αυγεία, ζωγραφίζουν την παιδεία των ελλήνων. Ρωτάς, τι σχέση έχει ο τουρισμός με τα Αρχαία Ελληνικά. Μα την ίδια ακριβώς που είχε το θέατρο του Διονύσου στην αρχαία Αθήνα με την ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Για μας το κλίμα, η θάλασσα, και ο ήλιος είναι πρώτες ύλες πρώτης αξίας. Πολύ πιο πολύτιμες από το πετρέλαιο της Νιγηρίας με τα πλούσια οκτάνια, και από το ουράνιο του Καναδά με την πυκνή σχάση.

Τη διδακτική των Αρχαίων Ελληνικών και των άλλων φιλολογικών μαθημάτων, την εισηγήθηκε πρώτος και τη θεσμοθέτησε επιστημονικά ο Νικόλαος Εξαρχόπουλος. Η γραμμή που χάραξε εκείνος στα περισσότερα σημεία της ακολουθιέται και σήμερα.
Γενικότερα και πλατύτερα, ο Εξαρχόπουλος είναι ο θεμελιωτής της Παιδαγωγικής στην Ελλάδα. Υπήρξε επιστήμονας ακουστός, ακάματος εργάτης, ερευνητής πολύπλευρος, θεωρητικός και πρακτικός ταλαντούχος και το υπόδειγμα του τεχνοκράτη.

Αυτός έφερε την Παιδαγωγική από την Ευρώπη στον τόπο μας. Και την καθιέρωσε στην εκπαίδευση με τρόπο επιβλητικό και κυρίαρχο. Στα 1930, λίγο μετά την εποχή του Πάγκαλου που ̓ταν μακριές οι φούστες, ο Εξαρχόπουλος ήταν η αυθεντία και το φόβητρο στους δασκάλους και στα δασκαλεία. Έμπαινε στο Υπουργείο Παιδείας και ήταν ικανός να χτυπήσει τη μαγκούρα του μπροστά στο Γεώργιο Παπανδρέου, υπουργό τότε του Βενιζέλου. Φοβέριζε, πρόσταζε, νομοθετούσε, έδειχνε.

Όμως, από την άλλη πλευρά του ανθρώπου, τη σκοτεινή, ο Εξαρχόπουλος, υπήρξε το ακαταγώνιστο κακούργημα. Ο σχολαστικός διοικητικός, και ο υπερφίαλος μέσα του σχημάτισαν ένα τέρας, όμοιο με τον τρικέφαλο Γηρυόνη που περιγράφει ο Δάντης στην Κόλαση*****.

Στην ιστορία της Παιδαγωγικής, και γενικότερα του Καποδιστριακού, το πέρασμα του Εξαρχόπουλου θα λογαριάζεται κάποτε στίγμα, και όνειδος, και δοχείο πάσης λύμης.
Θα μείνει για να μολογιέται μια καταγραφή του Σεφέρη στις Μέρες του 1943: «Ο Εξαρχόπουλος και οι άλλοι γλωσσαμύντορες· τσιμπούρια και μύγες του απόπατου»******.

Ο Εξαρχόπουλος στάθηκε η μαύρη αντίδραση και ο κακός δαίμονας απέναντι στη φωτισμένη κίνηση της ανθρωπιστικής παιδαγωγικής, που κύρια κέντρα της υπήρξαν τα πνεύματα του Τριανταφυλλίδη, του Δελμούζου, και του Γληνού.

Αυτός υπήρξε ουσιαστικά ο φονέας του Ιωάννη Συκουτρή, που γκρεμίστηκε από τον Ακροκόρινθο στα 1937. Του λαμπρότερου ίσως φιλολόγου μετά τον Κοραή. Και του ακόμη λαμπρότερου δάσκαλου.

Κάτω από τις οδηγίες και το ραβδί του το Αθήνησι εξελίχτηκε σε εθνικό κέντρο παραγωγής δασκάλων σχολαστικών και πνευματοκτόνων. Έγινε το καβειρικό χαλκείο της πνευματικής παραχάραξης και της ηθικής δεισιδαιμονίας που και τότε και σήμερα μας δένουν και μας δέρνουν.
Και αν ρωτήσεις πια ήταν η πληρωμή για την κακουργία! Μα φυσικά, η αναμενόμενη.

Σήμερα το όνομα του Εξαρχόπουλου το διαβάζει γραμμένο με επίχρυσα γράμματα στην επίσημη αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου. Ακαρτέρει όμως, και βλέπεις. Γιατί ο αδέκαστος χρόνος δεν είπε ακόμη την τελευταία λέξη.

Στον καιρό μας τους αρχαίους προδότες τους λένε φοροφυγάδες και παραοικονομικούς. Και τους αρχαίους μήδους τους λένε κιβδηλοποιούς, υποκριτές, οσφυοκάμπτες, κυνοκέφαλους. Και είναι γνωστό πως ο Εφιάλτης και οι μήδοι διαβαίνουν στο τέλος. Ωστόσο εκείνο που μένει είναι το επίγραμμα του Σιμωνίδη για το Μεγιστία και τους λακεδαιμόνιους στην αρχαία πέτρα.

(σ.σ.: "Τούτο είναι το μνήμα του ξακουστού Μεγιστία,
που τον σκότωσαν οι Μήδοι
τότε που διάβηκαν τον Σπερχειό ποταμό.
Ήτανε μάντης· ήξερε ότι έρχονταν οι Μοίρες του θανάτου,
κι όμως δεν θέλησε να εγκαταλείψει τους αρχηγούς της Σπάρτης."

Ποιο είναι το λάθος της διδακτικής των Αρχαίων Ελληνικών που εισηγήθηκε ο Εξαρχόπουλος, και εφαρμόστηκε δυόμισυ γενεές στα σχολεία της χώρας μας;
Για να το ειπώ στη γλώσσα της παιδαγωγικής: το λάθος της σχολής Εξαρχόπουλου είναι ότι υιοθέτησε το διδακτικό φορμαλισμό σε ζημία και παραγκώνιση του διδακτικού υλισμού.
Αυτό σημαίνει πως το βάρος της προσπάθειας έπεσε στη μορφή της αρχαίας γλώσσας και παραθεωρήθηκε η σημασία των περιεχομένων που έχουν τα κείμενα.

Έτσι η σπουδή των Αρχαίων Ελληνικών κατάντησε να σημαίνει γνώση της γλώσσας στην οποία είναι γραμμένα τα κείμενα, και στην καλύτερη περίπτωση μια τυπική ακαδημαϊκή ιστόρηση των γεγονότων και των πραγμάτων.
Και για τις ουσίες, για τα νοήματα, για τις αξίες, για το πλάσμα ζωής δηλαδή που σπαρταρά και γιορτάζει μέσα στην κλασική λογοτεχνία μας, πέρα βρέχει.

Κοντολογής, την παράσταση της διδασκαλίας την έκλεψε ο ξυλότυπος της οικοδομής. Η προσοχή του μαθητή εγκλωβίστηκε στην εξωτερική μορφή, στην ορατή εικόνα, στο δείγμα επιφάνειας του κλασικού κόσμου. Και αμελήθηκε το ένυλο σάρκωμα.

Σα να ̓χουμε απέναντί μας τον Αϊνστάιν και τον Αλ Καπόνε, που δεν αποκλείεται μια μέρα του Σικάγου να ταξίδεψαν άγνωστοι με το ίδιο τραίνο. Τους κοιτάμε και βρίσκουμε.
Ετούτος τι ατημέλητος γεροντάκος. Κουρασμένος, τριμμένο σακάκι, ματάκια που λησμονήθηκαν, η γραβάτα του κρέμεται στο λαιμό σφεντόνα του Δαβίδ. Και λησμόνησε να φορέσει την κάλτσα στο αριστερό του ποδάρι.
Αλλά ο άλλος; Τι τζέντλεμαν. Κουστούμι παραγγελιά στα Παρίσια, γυαλισμένο υπόδημα, δαχτυλίδι με περικεφαλαία στην πέτρα, και το μαλλί του λάδι στο μουσαμά. Άρχοντας με αγωγή κι από καταγωγή.

Ενώ ο πρώτος, όσο τον παρατηρείς, τόσο τον παρομοιάζεις με το ζητιάνο του Αντρέα Συγγρού, που πήγε κάποτε να τον ελεήσει στην οδό Σταδίου, και τον προφτάξανε την τελευταία στιγμή:
- Τι κάνεις άνθρωπε; Είναι ο Παπαδιαμάντης!»

Δημήτρης Λιαντίνης – Τα Ελληνικά (1992).
Εάν θέλετε να συνεργαστείτε ως συντονιστές στο φόρουμ, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα ή επικοινωνήστε με το ptde.gr@gmail.com

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών
« Απάντηση #1 στις: Οκτώβριος 05, 2013, 02:30:43 »
Δεν ήξερα πού να το βάλω, οπότε μια που υπάρχει θέμα σχετικό με τα αρχαία ελληνικά, το κολλάω εδώ (το βρήκα στο facebook):




Η Ελληνική Γλώσσα και σκέψη:

Το μεγαλειωδέστερο έργο του ανθρώπου
Από τις 225 Γλώσσες της Ευρώπης, μοναδική και αρχαιότερη θεωρείται και είναι
βεβαίως, η Ελληνική.
Κορυφαίοι ξένοι επιστήμονες έχουν διατυπώσει την θέση ότι Μητέρα των
Ευρωπαϊκών, τουλάχιστον, Γλωσσών είναι η Γλώσσα μας.
Πολυετείς έρευνες Γάλλων, Καναδών και Ολλανδών επιστημόνων που
ανακοινώθηκαν σε διεθνή επιστημονικά Συνέδρια στο Παρίσι και Τορόντο,
επιβεβαίωσαν ότι :
Το Ελληνικόν Αλφάβητον (κρατώ επίτηδες το γράμμα « ν » και θα εξηγήσω
παρακάτω για ποιον λόγο) έχει ασκήσει παγκόσμια επιρροή στον εγκέφαλο των
ανθρώπων, με την εφεύρεση και καθιέρωση των φωνηέντων και την κυριαρχία
των 5 βασικών φωνημάτων, ήτοι των α, ε, ι, ο, ου.

Οι ερευνητές Derrick de Kerckhove και Charles Lumsden, (1998α) διετύπωσαν τα
εξής:
« Μόνον μετά την ανακάλυψη του Ελληνικού Αλφαβήτου και την εισαγωγή των
φωνηέντων στην Γλώσσα , αλλά και μίας γενικής δεξιοκίνητης Γραφής
κυριάρχησαν στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου των ανθρώπων η Ανάγνωση
και η Γραφή ».
Ως γνωστόν η πλευρίωση στον άνθρωπο ακολουθεί το χιαστί σχήμα και το γλωσσικό
κέντρο βρίσκεται στο αριστερό ημισφαίριο των ανθρώπων.
Αναλύοντας το Ελληνικόν Αλφάβητον, οι εν λόγω ερευνητές, έθεσαν 2 καίρια
ερωτήματα:
Α. Πώς προέκυψε και ποιες συνθήκες οδήγησαν στην καθιέρωσή του;
Β. Ποια επιρροή είχε το πρότυπο εκείνο της Ανάγνωσης και Γραφής
στην βιο-ψυχοκοινωνική μας εξέλιξη από τότε;
Οι ερευνητές εξετάζοντας όλες τις πλευρές, όπως την ιστορική, γραφο-τεχνική,
γλωσσολογική, βιολογική, ψυχολογική και νευροφυσιολογική, διαφωτίζουν με νέα
δεδομένα το ζήτημα αυτό και καταλήγουν στο συμπέρασμα που προανέφερα, ότι
δηλαδή:

Η Ελληνική Γλώσσα άσκησε και ασκεί παγκόσμια επιρροή στον εγκέφαλο των
ανθρώπων, στην πορεία των χιλιάδων ετών, μέσω της καθιέρωσης και χρήσης
των φωνηέντων αφ΄ενός, αλλά και της μουσικότητας και φυσικότητάς της,
της πρόκλησης -στην εκφορά της- φυσικού ήχου και εικόνας και της άμεσης
σχέσης «Σημαίνοντος-Σημαινομένου».
Να τονίσω εδώ ότι τα πέντε βασικά φωνήματα ( α, ε, ι, ο, ου ) που έχουν πάρει
όλες οι άλλες Γλώσσες είναι καθαρά Ελληνική εφεύρεση και ότι δεν υπήρχαν σε
άλλες αρχαίες γλώσσες.
Αυτά τα φωνήματα, μέσω της ομιλίας, Ανάγνωσης και Γραφής, « εγγράφονται »,
ακουστικά και οπτικά, στους νευρώνες του εγκεφάλου των ανθρώπων καθημερινά
και μεταβιβάζονται στις επόμενες γενεές.

Είναι γνωστόν και επιστημονικώς αποδεδειγμένο ότι η πορεία και τα βιώματα του
ανθρώπου, μέσω των χιλιετιών, καταγράφονται και κωδικοποιούνται στο DNA του
και μεταβιβάζονται από γενεά σε γενεά.
Ο Kerckhove τονίζει , για το Ελληνικό Αλφάβητο, ότι:
« Το σύστημα αυτό της Γραφής της Ελληνικής Γλώσσας, προϋποθέτει έναν ειδικό
τρόπο στις νευρολογικές αντιδράσεις και ιδιαίτερα στην ανάπτυξη στρατηγικών
Ανάγνωσης και Γραφής».
Με σαφήνεια αναφέρει επίσης την άμεση σχέση Σημαίνοντος και Σημαινομένου, την
οποία προανέφερα παραπάνω και ότι:
«Η Ελληνική Γλώσσα είναι μία αξεπέραστη φυσική Γλώσσα, η οποία ηχεί
εξωτικά (!)»

Το κορυφαίο επίτευγμα όλων των εποχών, η Ελληνική Γλώσσα, με την μαθηματική
της δομή και την γεωμετρική της απεικόνιση, δεν είναι συμβατική, όπως αυτό
συμβαίνει με άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από τις
νέες γενιές στην χώρα μας.
Ούτε το Άλφα τέθηκε τυχαία στην αρχή του Αλφαβήτου, ούτε το Ωμέγα στο τέλος
του, το 403 π.Χ.. στην τελευταία μεταρρύθμιση της Γλώσσας μας και στην
τελειοποίηση του Αλφαβήτου.
Η συμβατικότητα ισχύει για τις άλλες Γλώσσες, όχι για την Ελληνική.
Σύμφωνα με τις θεωρίες της συμβατικότητας των Γλωσσών, την αρχαιότατη λέξη
« 'ύδωρ » θα μπορούσαμε να την πούμε π.χ. «ίππος» και το ρήμα «κόπτω» θα το
λέγαμε «χειρουργώ».κλπ.
Ο διεθνής επιστημονικός και ιατρικός όρος π.χ. Allergie , η «Αλλεργία», που
σημαίνει «άλλο έργον », δηλ. η εισβολή ενός ξένου σώματος στο αναπνευστικό
σύστημα και η πρόκληση «έργου» σε αυτό, αποδεικνύει την άμεση σχέση
«Σημαίνοντος-Σημαινομένου» στην Γλώσσα μας.

Αυτό είναι ένα μόνον χαρακτηριστικό παράδειγμα, διότι τέτοιοι όροι και λέξεις-
κλειδιά υπάρχουν χιλιάδες στην Ελληνική Γλώσσα και σε όλους τους Τομείς της
Νόησης του ανθρώπου, αλλά και της Φύσεως, στον Αθλητισμό, στις Επιστήμες,
στην Πολιτική, στις Τέχνες, στην Φιλοσοφία.
Όλοι αυτοί οι όροι πάρθηκαν από άλλες γλώσσες - και καλώς βέβαια- και
χρησιμοποιούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια από άλλους λαούς, σε όλον τον κόσμο.
Ο Ντυράν στην Παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού καταθέτει ότι στον Δ΄ μ.Χ.
αιώνα, από τα 70.000.000 των κατοίκων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα
44.000.000 ομιλούσαν την Ελληνικήν και ότι την περίοδο εκείνη πάνω από 10.000
επιστημονικοί όροι μεταφέρθηκαν αυτούσιοι στα Λατινικά και στη συνέχεια σε όλες
τις άλλες Ευρωπαϊκές Γλώσσες, όπου εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται και
σήμερα.

Αν σκεφθούμε για λίγο την πολιτική μας λειτουργία, για να αναφερθώ πρωτίστως σε
έναν τομέα, που μας αφορά όλους, ως σκεπτόμενους και δημοκρατικούς ανθρώπους,
θα πρέπει να ερωτήσουμε:
-τυχαία έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες, πρώτα «οπλίτης» και μετά «πολίτης » με
δικαιώματα;
Ή μήπως για να αποκτήσω πολιτικά δικαιώματα, πρέπει πρώτα να εκπληρώσω το
χρέος μου προς την πατρίδα;...
Αυτή η κορυφαία Σκέψη και Λειτουργία αποδίδεται επ' ακριβώς με την
«Ονοματοθεσία» στην Γλώσσα μας.
-Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμε
σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και
Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως
διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία,
δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
« Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το
γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου- στο πρώτο Ελληνικό
Αλφάβητο με τα 27 γράμματα ».
( Εκτός αυτού στο Χάρβαρτ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των
Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως
αναπνευστική άσκηση.)

Με αφορμή τις έρευνες αυτές των ξένων επιστημόνων θα αναρωτηθούμε και εμείς:
Είναι τυχαίο πάλι το γεγονός ότι το «ους» (το αυτί) που ακούει και
μαθαίνει-όπως μας διδάσκει και η Σύγχρονη Ψυχολογία- γίνεται με το
«Ν» ο « Νούς » που σκέφτεται , ενεργεί και αποφασίζει;
Και δικαιούμαι να ερωτήσω:
Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας;
Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος
( ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση
σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από
άλλες ακρότητες.
Άλλωστε και τις ακρότητες του Ψυχάρη τις απέρριψε (τοπωσιά ή ντοπιολαλιά κλπ.).
Δεν λέω να επιστρέψομε-και δεν μπορούμε άλλωστε- στην «Καθαρεύουσα», η οποία
επίσης είναι μία μεγάλη παρεξήγηση.
Μερικοί ξένοι Ειδικοί έχουν γράψει για το σημαντικό έργο της Καθαρεύουσας στην
Γλώσσα μας, μετά το 1821. Ίσως ακόμα σήμερα να λέγαμε «ο Μινίστρος= Υπουργός
ή το Χοσπιτάλι=το Νοσοκομείο κλπ», αλλά αυτό πέρασε απαρατήρητο στον τόπο
μας και το Γλωσσικό Ζήτημα δεν έπρεπε να είχε υπάρξει.
Όμως σήμερα αναρωτιέμαι:

Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα
σχολικά μας βιβλία γράφουν το « εμβαδό » (!), αντί το εμβαδόν !!
(Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το
Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν
καταργήσει !!
Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα:
Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν
αυθαίρετα,, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ.).
Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το
δακτυλάκι μας..
Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του
πούμε ότι « η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα »!

Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη τότε :
« ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει :
« Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του
τελικού -Ν-, εκτός κι αν του' λειπε η οπτική του ήχου.»
Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης:
« Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει.».
Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του
τελικού Σίγμα (Σ).
Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας:
« η μέθοδο», η « οδό » , «η πλήρη! ένταξη» (!) κ.τ.ο.
Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με
την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και
την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την
δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα:

Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο
αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.
Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να
σκέφτεται σωστά.
Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.
Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς οι
Έλληνες λέμε « Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα » και δεν λέμε με άλλα γράμματα, ( παρ΄
όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το
μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας , αφού μιλήσουμε
δημόσια ή ιδιωτικά.
Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται
ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία
αξεχώριστη ενότητα.
Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε
Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.
Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη.
Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική
Γλώσσα.

Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη
προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.
Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας
Πολιτισμού.
Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά
Ιδεογραφικό,
στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό,
έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό,
κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β)
και τέλος καθιερώθηκε
το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό , που είναι αξεπέραστο
και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του
Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.
Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και
να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.

(Σπύρος Μάρκου
Διευθυντής 3ου Δημ. Σχολείου Λαρίσης
τ. Εκπαιδευτικός Ακόλουθος στην Ελληνική Πρεσβεία Βερολίνου
τ. Σχολικός Σύμβουλος 2ης Περιφέρειας στην Λάρισα )



Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών
« Απάντηση #2 στις: Οκτώβριος 05, 2013, 02:31:13 »
Μόνο σε μένα φαίνεται λιγάκι υπερβολικό;; :P

Αποσυνδεδεμένος asimeniasfika

  • Απόφοιτη ΠΤΔΕ, Απόφοιτη ΤΠΕΕ ΤΕΑΠΗ
  • Συντονιστής
  • Καμένος στον κύβο!
  • *****
  • Μηνύματα: 5365
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών
« Απάντηση #3 στις: Οκτώβριος 06, 2013, 16:12:59 »
Σε πολλά σημεία μου φαίνεται μη επιστημονικό. Δηλαδή επειδή κατέγραψαν με το ελληνικό αλφάβητο τα φωνήεντα, πάει να πει ότι εφηύραν και τους αντίστοιχους ήχους; Έτσι κι αλλιώς, σε άλλους λαούς υπάρχουν πολύ περισσότερα φωνήεντα από ό,τι στην ελληνική. Δεν καθιέρωσαν έτσι τη χρήση των φωνηέντων, όπως υποστηρίζει ο γράφων, αλλά κατέγραψαν γραφηματικά τα φωνήεντα.

Επίσης, πολύ αμφιβάλλω για το αν ήταν η ελληνική η αρχαιότερη γλώσσα. Μια μέρα διάβαζα ένα άρθρο στο οποίο υποστηρίζεται ότι μητέρα όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών είναι η ινδοευρωπαϊκή.
Διαβάστε το κιόλας: http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231267579

Πάντως, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μαθαίναμε και τη γνώμη ενός γλωσσολόγου για το κείμενο που δημοσίευσες, Χρύσα.
Εάν θέλετε να συνεργαστείτε ως συντονιστές στο φόρουμ, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα ή επικοινωνήστε με το ptde.gr@gmail.com

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών
« Απάντηση #4 στις: Οκτώβριος 06, 2013, 20:57:29 »
Συμφωνώ με όσα λες! Κι εγώ έτσι τα ξέρω! Όοσν αφορά την ινδοευρωπαϊκή, παρόλο που είμαι της ίδιας άποψης με σένα, πρόσφατα μου είπαν ότι δημοσιεύτηκε έρευνα όπου ανατρέπεται αυτή η άποψη και ότι μητέρα των ευρωπαϊκών αλλά και κάποιων ανατολίτικων γλωσσών είναι η ελληνική. Αυτή η άποψη μοιάζει με το άρθρο που πόσταρα, αλλά κι εμένα δεν μου φαίνεται τεκμηριωμένη. Θα ήταν ενδιαφέρον σίγουρα να μας πει ένας γλωσσολόγος αλλά και να διαβάζαμε την εν λόγω έρευνα!

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1209
Απ: Σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών
« Απάντηση #5 στις: Οκτώβριος 13, 2013, 01:50:25 »
Πολύ ενδιαφέροντα κείμενα κορίτσια.

Αν ισχύει αυτό το τελευταίο με το Νι και το Σίγμα τότε οι δημιουργοί των γραμμάτων είναι ιδιοφυίες!

'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'