• Φεβρουάριος 16, 2019, 14:06:54
• Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
 
Νέα:
Για e-mail καθηγητών και των βοηθών τους μπορείτε να ανατρέχετε εδώ

Αποστολέας Θέμα: Ποίηση  (Αναγνώστηκε 13678 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Inkite

  • Επισκέπτης
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #18 στις: Νοέμβριος 22, 2011, 12:27:22 »
Τα μοναχικά βήματα -- Τάσος Λειβαδίτης

Υπάρχει λένε μια μεγάλη περιπέτεια για τον καθένα μας, αλλά που θα την βρούμε;

Προς το παρόν ξεφυλλίζουμε τα παλιά ημερολόγια μήπως και σώσουμε κάτι απ' τα χρόνια...

Αλήθεια τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, ποιός θυμάται τι έγινε χτες, όλα θολά συγκεχυμένα...

Το πρωί περπατάω πάνω στα ερείπια δύο πολέμων για να πάω στην κουζίνα για καφέ.

Οι αλήτες κοιτάζουν τα τραίνα που φεύγουν και τα μάτια τους για μια στιγμή μένουν ορφανά και πάνω στις τζαμαρίες των σταθμών, δεν είναι η βροχή αλλά τα απραγματοποίητα ταξίδια που κλαίνε.

Οι μεθυσμένοι τρικλίζουν κάτω απ' το βάρος της απεραντοσύνης, έξω απ' τα ορφανοτροφεία, σωπαίνουν τα διωγμένα παραμύθια κι η γυναίκα στο παράθυρο τόσο θλιμμένη, που είναι έτοιμη να φύγει για τον ουρανό.

Όλα θολά συγκεχυμένα... Οι άλλοι φτιάχνουν από μας ένα πρόσωπο για δική τους χρήση... ποιοί είμαστε; ... άγνωστο... και μόνο καμιά φορά μέσα στους εφιάλτες μας βρίσκουμε κάτι απ' τον αληθινό εαυτό μας.

Χέρια που γκρεμίστηκαν σε αδέξιες χειρονομίες, μενεξεδένια ευσπλαχνία του δειλινού που σκορπίζει λίγες βασιλικές δαντέλες στα γηροκομεία.

Το θεϊκό δικαίωμα των φτωχών πάνω στα υπάρχοντα των άλλων, τα μοναχικά βήματα του περαστικού που σου θυμίζουν όλη τη ζωή σου κι ο πατέρας μου πεθαμένος εδώ και τόσα χρόνια έρχεται κάθε βράδυ και με συμβουλεύει στον ύπνο μου... μα πατέρα του λέω, ξεχνάς ότι τώρα είμαστε συνομήλικοι;

Ω γενιά μου χαμένη πήραμε μεγάλους δρόμους... μείναμε στη μέση... η ώρα του θανάτου μας είναι γραμμένη σ' όλα τα ρολόγια.

Φίλοι παιδικοί που είστε; με ποιούς θα συνεχίσω τώρα την περιπλάνησή μου στο άπειρο;

Οι μεγάλοι κάθονται στα καφενεία, οι γρύλοι τα βράδια προσπαθούν να συλλαβίσουν το ανείπωτο, η μητέρα άνοιγε τα γράμματα με τη φουρκέτα της...

Η ζωή μας είναι ένα μυστήριο που δεν μπορούμε να το μοιραστούμε... μια θλίψη τ' απογεύματα σαν άρωμα από παλιά βιβλία και κάθε φορά που προσπερνάμε ένα διαβάτη, είναι σαν να λέμε αντίο σ' όλη τη ζωή.

Θυμάσαι τις ερωτικές στιγμές μας Άννα; Το φύλο σου σαν ένα μισανοιγμένο όστρακο που τ' ακούμπησε εκεί μια μακρινή τρικυμία, τα στήθη σου δύο μικρά ηλιοτρόπια μες τ' αλησμόνητο πρωινό.

Οι επαναστάτες είναι ανήσυχοι για το μέλλον, οι εραστές για το παρελθόν, οι ποιητές έχουν επωμιστεί και τα δύο.

Κάποτε θα αυτοκτονήσω μ' έναν τρόπο συνταρακτικό, με χαμηλόφωνα λόγια από παλιές συνωμοτικές μέρες...

Α ζωή, μια χειραψία με το άπειρο πριν χαθείς για πάντα...

Τα παιδιά ξέρουν καλά ότι το αδύνατο είναι η πιο ωραία λύση... ενώ στο βάθος του δειλινού οι δύο οργανοπαίχτες με τ' ακορντεόν παίζανε τώρα για την τύχη και τα καπέλα τους επιπλέανε ναυαγισμένα στη μουσική...

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #19 στις: Νοέμβριος 23, 2011, 01:14:15 »
Υπέροχο.

Inkite

  • Επισκέπτης
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #20 στις: Νοέμβριος 23, 2011, 14:16:14 »
          Γύρισα τα μάτια. *  δάκρυα γιομάτα
                      κατά το παραθύρι
       Και κοιτώντας έξω * καταχιονισμένα
               τα δέντρα των κοιλάδων
      Αδελφοί μου, είπα  *  ως κι αυτά μια μέρα
                  κι αυτά θα τ' ατιμάσουν
        Προσωπιδοφόροι * μες στον άλλον αιώνα
                    τις θηλιές ετοιμάζουν
 
        Δάγκωσα τη μέρα * και δεν έσταξε ούτε
                 σταγόνα πράσινο αίμα
      Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου πήρε
                τη θλίψη των φονιάδων
Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας
                    που όλο σκοτεινιάζει
     Κι η αχτίδα του ήλιου *  γίνηκε, ιδέστε
                  ο μίτος του Θανάτου!
 
         Ω πικρές γυναίκες * με το μαύρο ρούχο
                   παρθένες και μητέρες
      Που σιμά στη βρύση * δίνατε να πιούνε
               στ' αηδόνια των αγγέλων
            Έλαχε να δώσει * και σ' εσάς ο Χάρος
                 τη φούχτα του γεμάτη
      Μέσ' απ' τα πηγάδια * τις κραυγές τραβάτε
                    αδικοσκοτωμένων
 
       Τόσο δεν αγγίζουν * η φωτιά με το άχτι
              που πένεται ο λαός μου
        Του Θεού το στάρι * στα ψηλά καμιόνια
                 το φόρτωσαν και πάει
  Μες στην έρμη κι άδεια * πολιτεία μένει
                   το χέρι που μονάχα
    Με μπογιά θα γράψει * στους μεγάλους τοίχους
                   ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
 
        Φύσηξεν η νύχτα  * σβήσανε τα σπίτια
              κι είναι αργά στην ψυχή μου
     Δεν ακούει κανένας * όπου κι αν χτυπήσω
                  η μνήμη με σκοτώνει
        Αδελφοί μου, λέει * μαύρες ώρες φτάνουν
                    ο καιρός θα δείξει
 Των ανθρώπων έχουν * οι χαρές μιάνει
              τα σπλάχνα των τεράτων
 
            Γύρισα τα μάτια * δάκρυα γιομάτα
                      κατά το παραθύρι
      Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου πήρε
                τη θλίψη των φονιάδων
Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας
                   που όλο σκοτεινιάζει
    Κι η αχτίδα του ήλιου * γίνηκε, ιδέστε
                 ο μίτος του Θανάτου!


                                                        Απόσπασμα από το 'Αξιον εστί του Ελύτη

Inkite

  • Επισκέπτης
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #21 στις: Δεκέμβριος 11, 2011, 17:47:09 »
Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

http://www.snhell.gr/index.asp

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1218
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #22 στις: Δεκέμβριος 24, 2011, 01:52:00 »
Λόγου συνέχεια (Κρυσταλλία Κατσαρού)

Ήθελε μαζί του να ζήσει τόσα πολλά
πράγματα μικρά, σχεδόν ενοχικά
μια κούπα ζεστό καφέ μια Κυριακή πρωί
κάπου στο πλάι του, βουβά
Ήθελε μαζί του να να ζήσει τόσα πολλά
λίγο μελάνι απ’ τη γραφή του
βαμμένο κόκκινο, λιωμένο
να διαγράφει τη μορφή του
Ήθελε μαζί του να ζήσει τόσα πολλά
τα βλέφαρά του να φιλήσει
τόσο πολύ, τόσο απλά

που ξέχασ’ ολάκερη να ζήσει...
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Αποσυνδεδεμένος Μαυρη Χηρα

  • Τριτάκι!
  • *****
  • Μηνύματα: 508
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #23 στις: Δεκέμβριος 25, 2011, 00:07:03 »
Φτάνουν Χριστούγεννα λοιπόν!

Παραμονή κι εμείς σαν όλους ετοιμάσαμε γιορτή.

Μα δεν είν’ άνετα σαν φάτνη εδώ μέσα:

Μπαίνει το κρύο από παντού, δεν έχει μπέσα.

Χριστούλη, κόπιασε, γεννήσου αν θες, μα κοίτα:

Σου στρώσαμε, δεν έχει τζάκι όμως και πίττα.

Τρέμουμε κι όλοι αγκαλιαζόμαστε σφιχτά

σαν τους πρωτόγονους σε σκοτεινή σπηλιά.

Το χιόνι πέφτει στο κορμί μας, το παγώνει·

το χιόνι εισβάλει στην καλύβα και σαρώνει.

Κόπιασε, χιόνι, μπες, θα βρεις φίλους εδώ.

Κι εμάς μας έδιωξαν από τον ουρανό.

Κρασί ζεσταίνουμε, παλιό και δυνατό·

κάνει καλό με τέτοιον άγριο καιρό.

Ζεστό κρασί, ξύλα στην πόρτα καρφωμένα.

Έξω, ουρλιάζουνε αγρίμια θυμωμένα.

Κοπιάστε, αγρίμια, να κρυφτείτε απ’ το χιονιά.

Ούτε τ’ αγρίμια έχουνε ζεστή φωλιά.

Θα ρίξουμε τα πανωφόρια στη φωτιά,

να γίνει η φλόγα της για λίγο πυρκαγιά,

να ζεσταθούμε ενώ θα καίγεται η στέγη, να ζούμε όταν το σκοτάδι πια θα φεύγει./ Κόπιασε, άνεμε–εκεί έξω πως αντέχεις;

Κι εσύ κουράστηκες, κι εσύ σπίτι δεν έχεις…

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1218
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #24 στις: Δεκέμβριος 25, 2011, 04:19:53 »
Ομολογώ σίγουρα δεν περίμενα το όνομα του Μπρεχτ κάτω κάτω... : @}
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Nuria

  • Επισκέπτης
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #25 στις: Ιανουάριος 05, 2012, 10:06:32 »
Τα μοναχικά βήματα - Τάσος Λειβαδίτης

http://www.youtube.com/watch?v=5De03bMHacs

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1218
Απ: Ποίηση
« Απάντηση #26 στις: Ιανουάριος 05, 2012, 12:28:57 »
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'