• Ιουλίου 18, 2019, 04:07:03
• Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
 
Νέα:
Όποιος θέλει να βοηθήσει στον τομέα των σημειώσεων θα βρει πληροφορίες εδώ

Αποστολέας Θέμα: Λογοτεχνικά αποσπάσματα  (Αναγνώστηκε 23689 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1230
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #27 στις: Δεκεμβρίου 17, 2011, 15:42:30 »
Για τους μη χριστιανούς ναι...κι εμένα μ'άρεσε.Στους χριστιανούς δεν νομίζω να αρέσει τόσο η αλήθεια.
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Αποσυνδεδεμένος asimeniasfika

  • Απόφοιτη ΠΤΔΕ
  • Συντονιστής
  • Καμένος στον κύβο!
  • *****
  • Μηνύματα: 5394
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #28 στις: Δεκεμβρίου 17, 2011, 16:00:11 »
Υπάρχουν και χριστιανοί που δε νηστεύουν όταν τους το λέει το ημερολόγιο κι ο τραγόπαπας...
Εάν θέλετε να συνεργαστείτε ως συντονιστές στο φόρουμ, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα ή επικοινωνήστε με το ptde.gr@gmail.com

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1230
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #29 στις: Δεκεμβρίου 17, 2011, 18:53:23 »
Υπάρχουν και χριστιανοί που δε νηστεύουν όταν τους το λέει το ημερολόγιο κι ο τραγόπαπας...

Καλά,προφανώς,ίσως ήταν λάθος η γενίκευση.Στους κολλημένους με τη θρησκεία αναφέρομαι.
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Nuria

  • Επισκέπτης
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #30 στις: Δεκεμβρίου 18, 2011, 10:53:49 »
Να πω σ' αυτό το σημείο ότι ο Λασκαράτος πίστευε στο Θεό, αλλά ήταν κατά του διεφθαρμένου και αμόρφωτου κλήρου και της τυπολατρείας κάποιων συνηθειών των χριστιανών.

"Ο Νόμος του Θεού δεν θέλει μπορέσει ποτέ να είναι η θρησκεία των παπαδωνε μας. Εμείς θέλουμε έναν κλήρον και έναν πολυάριθμον κλήρον, μα χάρισμα! Για να 'πτύχωμε το χάρισμα εδεχθήκαμε δια παπάδες μας τους ύστερους χαμάληδες και τους εδώσαμε απολυσιά να ζούνε με το έργον τους!...Τέτοιοι άνθρωποι σε τέτοια θέση βαλμένοι φυσικόν ήτανε να κυττάξουνε να βγάλουνε την περισσότερην δυνατήν ωφέλειαν από τη θρησκεία...Τους εχρειαζότουνε μάλιστα μία θρησκεία όσο το δυνατόν καρπερή, όσο το δυνατόν εμπρεύσιμη, εξαργυρώσιμη..."

"Μία από τες τασεις του ανθρωπίνου πνεύματος είναι το να μετατρέπη στα μάτια του τους ανθρώπους σε πράγματα και ως επί το πλέιστον σε πράγματα του συμφέροντός του. Έτσι ο χειρούργος εις το Νοσοκομείον δεν ηβλέπει σε κάθε άρρωστον παρά ένα πτώμα, απάνου στο οποίο σχεδιάζει τη μέλλουσά του νεκροτομία. Ο οπλαρχηγός εις τες φάλλαγές του, σε κάθε στρατιώτη δεν ηβλέπει παρά μία λόγχη. Ο κομματάρχης σε κάθε πολίτη δεν ηβλέπει παρά μίαν ψήφο...Για τούτην τη φυσική τάση, ο παπάς και ο γαστάλδος αντάμα δε βλέπουνε μέσα στα στασίδια παρά τόσα όβολα!"

Από το βιβλίο "Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς" του Ανδρέα Λασκαράτου

Nuria

  • Επισκέπτης
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #31 στις: Δεκεμβρίου 20, 2011, 17:02:20 »
Ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα για την προίκα της γυναίκας:


"Τίποτις πουλιό ενάρετο από τες θυσίες ενός γονή για να 'πανδρέψη τη θυγατέρα του΄ μα κάθε αρετή έχει και τα όρια της, περασμένα τα οποία η αρετή εκείνη χάνει το χρακτήρα της και βαθμηδόν προχωρώντας γένεται έγκλημα. Ο Κεφαλονίτης εις τες θυσίες όπου κάνει για να πανδρέψη τη θυγατέρα του, προσθέτει και τη θυσία της θυγατέρας του΄ επειδή θυσιάζει τη θυγατέρα του την ίδια εις την απόφαση του να την επανδρέψη!

Το πρικιό είναι η αιτία της θυσίας. Ένα πρικιό είναι απαραίτητο, ένα πρικιό πρέπει να υπάρξη, επειδή τούτο ειν' εκείνο που στην Κεφαλονιά κάνει τον κύριο σκοπό του γάμου΄ οι γονείς ως επί το πλείστον δεν ημπορούνε να το δώσουνε χωρίς μεγάλες θυσίες. Βαλμένοι ανάμεσα στο Πρέπει και την αδυναμίαν της εκτελέσεως νομίζουνε να τους είναι συγχωρημένο ν' απανοτιάσουνε το πρικιό, λείποντες από τα χρέη τους τα πλέον ιερά με τις θυγατέρες τους.

Έτσι ο γονής αρνείται κάθε έξοδο δια την ανατροφή της κόρης του΄ κάθε έξοδο δια ψυχαγωγίαν της΄ κάθε έξοδο δια την ευπρέπεια των φορεμάτων της. Η θροφή της είναι από τες φθηνότερες και ο γιατρός δεν έρχεται ποτέ στην αρχή της αρρώστιάς της...Μα δε φθάνει΄ ετούτη έχει χρέος να δουλέψη το σπίτι!...και ο γονής οικονομαει κι εδώθε το έξοδο της δούλας κάνοντας δούλα τη θυγατέρα του, δια να προσθέση στο πρικιό της και τούτηνε την οικονομία!

Οι ελεεινές τούτς οικονομίες οι οποίες δια να γένουνε τάλαρα εζουμπήξανε τες ψυχικές δυνάμεις του παιδιού μας, μαζόνουνται όμως εις το ύστερο  και κάνουν ένα ποσό αρκετό να κινήση την κερδοσκοπία ενός γαμπρού. Ο γαμπρός μας έρχεται τότε και παίρνει τα αργύρια εκείνα, τιμή της ψυχοκτονίας όπου ο γονής έκαμε στη θυγατέρα του και τα οποία παραστένουνε στο γαμπρό την αξία της ανθρωπιάς, όπου ήθελε έχει η γυναίκα του, αν ήθελε ξοδευθούνε σε δαύτη!

Έτσι, το θηλυκό τούτο το αδικημένο ξαναρχίζει ως και στο σπίτι του ανδρός της την παληά της τέχνη και βάνεται κι εκεί να κάμη τη δούλα!...."


Από το βιβλίο "Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς" του Ανδρέα Λασκαράτου
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκεμβρίου 20, 2011, 17:04:06 από Nuria »

Αποσυνδεδεμένος bananakounia

  • Δευτεράκι!
  • ****
  • Μηνύματα: 362
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #32 στις: Δεκεμβρίου 20, 2011, 17:31:54 »
Αχχ πως να μην γινεις φεμινιστρια μετα απ'αυτα που ακους
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκεμβρίου 20, 2011, 17:33:27 από bananakounia »

Nuria

  • Επισκέπτης
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #33 στις: Δεκεμβρίου 20, 2011, 21:44:31 »
για ρίξε μια ματιά κι εδώ. Δείτε πόση δυστυχία ήταν για κάποιον να αποκτήσει κόρη....



"Ο Κεφαλονίτης προσμένει το παιδί που θα γεννήση η γυναίκα του, καθώς προσμένη και την έκβαση κάθε άλλης του εμπορείας. Έκαμε σερνικό; Η δουλιά επίτυχε, εκέρδισε, εκείνην τη χρονιά νομίζεται πλουσιώτερος΄ έκαμε θηλυκό; Η δουλιά επήγε κακά, έχασε, εκείνην την χρονιά πέφτει σόττο!...Εκείνην τη χρονιά του γεννηέται όχι ένα παιδί, μα ένα χρέϊ στο σπίτι του! Χρέϊ μισητό επειδή δεν επερίλαβε την ποσότητα την οποίαν υποχρεώνεται να πληρώση!...Χρέϊ που για είκοσι εξακολουθινούς χρόνους θα του ζυγιάζη πάντα τους υπολογισμούς του, έως ότου να λάβη από το γαμπρό του την περιλαβή του πρικιού και να ησυχάσει πως έβγαλε χρέϊ απάνουθέ του!...Έτσι, δεν είδε πουλιό στο παιδί του το θηλυκό παρά ένα ομόλογο, ένα ομόλογο του οποίου επιθυμούσε το ξέσκισμα!...
Αξένει το θηλυκό μέσα στο σπίτι και αξένει στα μάτια του γονέωνε σαν ένας εχθρός όπου μιαν ημέρα θ’ αρπάξη το πράμμα τους και να φύγη!...
 «Μωρή κακό να σορτη. Μωρή αναθεματισμένη. Μωρή αδούρητη.» είναι οι πουλιό συνηθισμένες κλητικές με τες οποίες πατέρας και μάνα κράζουν τες θυγατέρες τους, τρυπωμένες εδώ κι εκεί μέσα στο σπίτι, για να αποφύγουνε τη φοβερή παρουσία της μάνας και του πατέρα!...
«Να μη χρονιάσουνε, να σου σκάσουνε» και άλλα παρόμοια είναι τα αρεσκεύματα που οι μανάδες κάνουν ανάμεσό τους!... Οι δαρμοί, τα φάσκελα, οι μαμουροσύνες, το ψωμί το δεύτερο, ενώ τα σερνικά τρώνε το πρώτο, είναι τα πράμματα που θα μείνουν εντυπωμένα στο νου τους όντις μεγάλες, και που ωστόσο χοντροειδένουνε, αγριόνουνε και πρικένουνε την καρδιά και το πνεύμα τους! Στο ύστερο, μία χτηνώδης ψυχή αποκάτου σε μορφή ανθρώπινη είναι το αποτέλεσμα της ζωής όπου επεράσανε στο πατρικό σπίτι.
Έπειτα από μίαν τέτοιαν ανατροφή μπορεί να είναι ώμορφες, να είναι καλοντυμένες, να ξέρουνε να κόβουνε και να ράφτουνε, να καπακίζουνε και να γρατσουνούνε και όμως να είναι χτήνη με τα οποία να μη μπορή κανείς να συζήση χωρίς να αισθάνεται την ελάττωσή τους και την πρεπούμενη καταφρόνηση για δαύτες. Έτσι  κηόλες είναι γνωμικό αναγνωρισμένο στον τόπο πως οι γυναίκες δεν πρέπει να μπαίνουνε στες δουλειές τες αντρίκειες. Που θα πη ότι οι γυναίκες είναι θεωρημένες ως όντα κατώτερα, ανίκανα και ανάξια να υψώσουν το πνεύμα τους και την ημπόρεσή τους έως εις το ύψος του πνεύματος του ανδρός!
Ιδού πώς το απάνθρωπο μίσος των γονέων προετοιμάζει κι εκθέτει τη μισή κοινωνία εις την καταφρόνηση της άλλης μισής΄ και ιδού πώς για μία φυσικήν αντανάκλαση ελαττώσεως τα θηλυκά τούτα τα ελαττωμένα αναθρέφουν τα σερνικά, τα οποία μιαν ημέρα θα είναι άνδρες και τα οποία βέβαια θα γένουν κι εκείνα χτήνη…»

Από το βιβλίο "Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς" του Ανδρέα Λασκαράτου

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1230
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #34 στις: Δεκεμβρίου 21, 2011, 00:24:25 »
Ο γαμπρός μας έρχεται τότε και παίρνει τα αργύρια εκείνα, τιμή της ψυχοκτονίας όπου ο γονής έκαμε στη θυγατέρα του και τα οποία παραστένουνε στο γαμπρό την αξία της ανθρωπιάς,

Αρκετά οξύμωρο ακόμα και για την εποχή του.Απορώ πως επικρατούσαν τέτοιες απάνθρωπες νοοτροπίες στην Ελλάδα εκείνης της εποχής.
Το δεύτερο απόσπασμα μου φαίνεται ακόμα πιο ανατριχιαστικό.
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Nuria

  • Επισκέπτης
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #35 στις: Ιανουαρίου 02, 2012, 20:58:54 »
«Δεν ξέρω αν το χεις προσέξει καμμιά φορά. Κάθεσαι κάπου με τον άνθρωπό σου. Κάθεσαι μαζί του μέσα σε μια καμαρούλα που δεν είναι κανείς άλλος απ’ τους δυο σας, έξω από μερικά καλά βιβλία, ένα δυο ζουγραφιές στους τοίχους, μια λάμπα που περιμένει τη νύχτα με χτυποκάρδι, ένα καλαμάρι (τι σπουδαίο πράμα ένα καλαμάρι) κι οι καρέκλες ένα γύρω γεμάτες υπομονή. Κάθεσαι μαζί του, δίπλα-δίπλα, σ’ ένα παράθυρο και δε μιλάτε και κάτου ο δρόμος γεμάτος άνθρωποι που κουνιούνται βιαστικά, σέρνουνται για σφεντονίζουνται με τα αφτοκίνητα. Τα τηλεγραφικά τέλια περνάνε και χαρακώνουν σαν πεντάγραμμα  το γαλάζιο κατεβατό τ’ ουρανού. Για, κάθεστε  μαζί πάνου σε μιαν αψηλή πέτρα στο κατάγιαλο. Κάθεστε ένα απόγευμα ώρες αντίκρυ στη μεγάλη θάλασσα που ανεσαίνει λαφριά και ξεκούραστα, που σαλεύει ολοζώντανη μέσα στην κάθε στάλα της. Τα φύκια αφήνουν τα πράσινα μαλλιά τους να τα χτενίζουν, να τα παίζουν με τα νερά μια εδώ-μια εκεί. Κανένας απ’ τους δυο σας δε μιλά. Καθένας είναι παραδομένος στους λογισμούς του. Μπορεί και να μη συλλογιέσαι συνειδητά τίποτα. Τότες είναι η πιο σπουδαία στιγμή, γιατί η ψυχή σου, λέφτερη σαν χελιδόνι, ξεφεύγει κι ανταμώνει την απέραντη ψυχή του κόσμου και χάνεται και χωνεύει μέσα της αδερφικά. Όμως τις πιο πολλές φορές η ψυχή σου μιλάει με τη σιωπή της, σαν μια μυστικιά φλέβα νερού, που κουρνελιάζει κάπου σταπόβαθα της γης χωρίς κανένας να την ακούει εχτός ο Θεός. Δε μιλάς το λοιπόν, μονάχα ανανογέσαι. Ωστόσο, για πρόσεξε πόσο απαραίτητος σου είναι ο άλλος, ο εκλεχτός, που κάθεται δίπλα σου αμίλητος, η λέει κάπου κάπου καμμιά κουβέντα για τις τρεχούμενες υποθέσεις, μια κουβέντα που είναι η απολογία του για τη γλυκόφωνη σιωπή! Κάθεται σιωπηλός κι αυτός, ολότελα ανυποψίαστος ακροατής μπροστά στην άφωνη μοναχοκουβέντα σου. Και μόλις κάνει να σηκωθεί, να φύγει από κοντά σου, εσύ – πάει πια – σου είναι των αδυνάτων αδύνατο να μιλήσεις σιωπηλά μέσα στα βάθη του εαυτού σου.
Καμμιά φορά ύστερα από μια τέτοια συντροφικιά σιωπή σηκώνεσαι να φύγεις και χαμογελάς στο φίλο σου που δεν είπατε τόσην ώρα τίποτα. Όμως την ίδιαν ώρα νιώθετε την ψυχή σας πιο δυνατή, πιο λέφτερη και πιο μεστή. Γιατί ένα σωρό αλήθειες την άγγιξαν αλαφριά, σαν άσπρες πεταλούδες με τα φτερά τους.»


Από το βιβλίο "Η ζωή εν τάφω" του Στράτη Μυριβήλη