• Απρίλιος 25, 2019, 21:37:45
• Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
 
Νέα:
Παρακαλούμε πολύ να αναρτάτε στο φόρουμ την ύλη μαθημάτων
και τα θέματα εξετάσεων που γνωρίζετε.

Αποστολέας Θέμα: Λογοτεχνικά αποσπάσματα  (Αναγνώστηκε 23047 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος asimeniasfika

  • Απόφοιτη ΠΤΔΕ
  • Συντονιστής
  • Καμένος στον κύβο!
  • *****
  • Μηνύματα: 5391
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #9 στις: Οκτώβριος 15, 2011, 10:47:10 »
Έχεις διαβάσει πολύ λίγο; Εσύ κοντεύεις σχεδόν να το τελειώσεις! Εγώ πάντως που το διάβασα ακόμη πιο λίγο από ότι η Χρύσα, κατάλαβα πως η τελευταία φράση του πρώτου αποσπάσματος έχει το εξής νόημα: όταν μισείς κάποιον και θέλεις να τα βάλεις μαζί του, τότε αρχίζεις να ασχολείσαι με αυτόν, να τον σκέφτεσαι κι έτσι γίνεται κομμάτι του εαυτού σου. Δεν είναι πια ξένος για σένα, κι αυτό μπορεί να σε δυσκολέψει να τον αντιμετωπίσεις, αφού του δίνεις περισσότερη σημασία από όση χρειάζεται.
Εάν θέλετε να συνεργαστείτε ως συντονιστές στο φόρουμ, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα ή επικοινωνήστε με το ptde.gr@gmail.com

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #10 στις: Οκτώβριος 16, 2011, 02:36:34 »
Έχεις διαβάσει πολύ λίγο; Εσύ κοντεύεις σχεδόν να το τελειώσεις!

Τώρα πια ναι...

Ενδιαφέρουσα άποψη,δεν το είχα σκεφτεί έτσι...Εγώ το ανήγαγα σε κάτι πιο γενικό και οικουμενικό..Π.χ. μπορεί να είναι η μοναξιά του ωραίου ανθρώπου,ο οποίος δεν μπορεί να ξεφύγει από την ευρέως και αντικειμενικώς αποδεχτή όψη του,κάτι που όμως δεν έχει επιλέξει ο ίδιος να έχει...Υποφέρει δηλαδή πιστεύοντας πως το "αμίμητο εγώ" του είναι κάτι που δεν μπορεί να μοιραστεί,και αυτό αντί να τον κάνει να ξεχωρίζει,κατά κάποιο τρόπο τον καθηλώνει στην παραδοχή της συγκέντρωσης όλων των μέσων αναλογιών -της ομορφιάς- στο πρόσωπό του.

Τέσπα,και πάλι σηκώνει ανάλυση τι ακριβώς θέλει να πει ο συγγραφέας σ'αυτό το σημείο,καθώς καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει διαφορετικά..

Αποσυνδεδεμένος asimeniasfika

  • Απόφοιτη ΠΤΔΕ
  • Συντονιστής
  • Καμένος στον κύβο!
  • *****
  • Μηνύματα: 5391
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #11 στις: Οκτώβριος 16, 2011, 13:09:58 »
Μάλλον μιλάμε για διαφορετική φράση. Εγώ εννοούσα την τελευταία πρόταση του πρώτου μηνύματος  : biggrin
Εάν θέλετε να συνεργαστείτε ως συντονιστές στο φόρουμ, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα ή επικοινωνήστε με το ptde.gr@gmail.com

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #12 στις: Οκτώβριος 17, 2011, 01:54:16 »
Α,οκ έχεις δίκιο!Δεν το είχα καταλάβει,αν και κάτι δεν μου ταίριαζε... ::)

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #13 στις: Οκτώβριος 18, 2011, 01:46:27 »
(Θα μου πείτε ότι σας έχω πρήξει με αυτό το βιβλίο και με το δίκιο σας,αλλά έχει πολλά ενδιαφέροντα αποσπάσματα...Υπομονή,το τελειώνω... : tongue)



    "Από την Αρχαιότητα ως τον Ραφαήλ, ίσως και ως τον Ενγκρ, οι μεγάλοι ζωγράφοι και γλύπτες απέφυγαν να απεικονίσουν το γέλιο, ακόμα και το χαμόγελο. [...] Για τους αρχαίους γλύπτες, όπως και για τους ζωγράφους των μεταγενέστερων εποχών, το ωραίο πρόσωπο δεν ήταν νοητό παρά μόνο στην ακινησία του.
     Τα πρόσωπα δεν έχαναν την ακινησία τους, τα στόματα δεν άνοιγαν παρά μόνο αν ο ζωγράφος ήθελε να συλλάβει το κακό. Ή το κακό του πόνου: γυναίκες σκυμμένες πάνω από το πτώμα του Ιησού΄ το ανοιχτό στόμα μιας μητέρας στη Σφαγή των αθώων του Πουσσέν. Ή το κακό ως διαστροφή: Αδάμ και Εύα του Χολμπάιν.[...]
     Το γέλιο δεν γίνεται αθώο παρά στους Ολλανδούς: ο Γελωτοποιός του Χαλς ή η Τσιγγάνα του. Γιατί οι ζωγράφοι του ολλανδικού γένους είναι οι πρώτοι φωτογράφοι΄τα πρόσωπα που ζωγραφίζουν είναι πέρα από το ωραίο και το άσχημο.[...]
     Πώς, όμως, να εξηγήσει κανείς ότι οι μεγάλοι ζωγράφοι απέκλεισαν το γέλιο από το βασίλειο της ομορφιάς; Ο Ρούμπενς είπε μέσα του: το πρόσωπο είναι ωραίο όταν αντανακλά την παρουσία μιας σκέψης, ενώ η στιγμή του γέλιου είναι μια στιγμή που δεν σκεφτόμαστε. Αλλά είναι αλήθεια; Το γέλιο δεν είναι αυτή η αστραπή του συλλογισμού την ώρα που συλλαμβάνει το κωμικό; Όχι, είπε στον εαυτό του ο Ρούμπενς: τη στιγμή που συλλαμβάνει το κωμικό, ο άνθρωπος δεν γελάει΄ το γέλιο ακολουθεί αμέσως μετά , σαν φυσική αντίδραση, σαν σπασμός από τον οποίο κάθε σκέψη απουσιάζει. Το γέλιο είναι ένας σπασμός του προσώπου και στον σπασμό ο άνθρωπος δεν ελέγχει τον εαυτό του, καθώς ο ίδιος ελέγχεται από κάτι που δεν είναι ούτε η θέληση ούτε η λογική. Να γιατί ο αρχαίος γλύπτης δεν παρουσίαζε το γέλιο. Ο άνθρωπος που δεν ελέγχεται (ο πέρα από τη λογική, πέρα από τη θέληση άνθρωπος) δεν μπορούσε να θεωρηθεί ωραίος.
     Αν η εποχή μας, σε αντίθεση με το πνεύμα των μεγάλων ζωγράφων, έκανε το γέλιο την ευνοημένη έκφραση του προσώπου, αυτό σημαίνει ότι η απουσία θέλησης και ορθού λόγου έχει γίνει η ιδανική κατάσταση του ανθρώπου. Θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει ότι στα φωτογραφικά πορτραίτα ο σπασμός είναι προσομοιώδης, δηλαδή συνειδητός και ηθελημένος. [...] Αυτό όμως απλώς αποδεικνύει ότι ο σπασμός του γέλιου (το πέραν του ορθού λόγου και της θέλησης) έχει αναχθεί από τους σημερινούς ανθρώπους σε ιδανική εικόνα πίσω από την οποία έχουν επιλέξει να κρυφτούν.
     Ο Ρούμπενς σκέφτεται: το γέλιο είναι, απ'όλες τις εκφράσεις του προσώπου, η πιο δημοκρατική: η ακινησία του προσώπου καθιστά απολύτως ευδιάκριτο καθένα από τα χαρακτηριστικά που μας διακρίνουν τους μεν από τους δε΄ στο σπασμό, όμως, είμαστε όλοι ίδιοι.
     Ένας ανδριάντας του Ιουλίου Καίσαρος ξεκαρδισμένος στα γέλια είναι αδιανόητος. Αλλά οι Αμερικανοί πρόεδροι αναχωρούν για την αιωνιότητα κρυμμένοι πίσω από τον δημοκρατικό σπασμό του γέλιου."

                                                                                                                                                  Η Αθανασία, Μίλαν Κούντερα
     

Αποσυνδεδεμένος indianchief

  • Τριτάκι!
  • *****
  • Μηνύματα: 681
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #14 στις: Οκτώβριος 18, 2011, 01:57:40 »



ω ρε μαλάκα, έμεινα

Αποσυνδεδεμένος CunduLunaVini

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1390
  • Φύλο: Γυναίκα
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #15 στις: Οκτώβριος 18, 2011, 02:01:35 »
χαχα!Κι εγώ όταν το διάβαζα...Να μια "επαναστατική" άποψη!

Αποσυνδεδεμένος fenia

  • Πεμπτάκι!
  • *******
  • Μηνύματα: 1226
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #16 στις: Οκτώβριος 18, 2011, 15:56:57 »
Το γέλιο τελικά το χαρακτηρίζει δημοκρατική έκφραση,γιατί μας ξεχωρίζει;Όταν παραμένουμε ανέκφραστοι δεν αφηνόμαστε και δεν ξεχωρίζουμε από οποιονδήποτε άνθρωπο δε γελάει,γιατί χανόμαστε όλοι στη σκέψη;

Τελευταία πρέπει να με έχει κρίση βλακίτιδας.Δυσκολεύομαι γενικά να κατανοήσω πολλά. : @}
'Τί είναι,όμως,ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.'

Nuria

  • Επισκέπτης
Απ: Λογοτεχνικά αποσπάσματα
« Απάντηση #17 στις: Νοέμβριος 10, 2011, 19:22:29 »
"Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για να αγγίξεις ένα έργο τέχνης: καταντάει πάντα σε πετυχημένες, λίγο ή πολύ, παρανοήσεις. Δεν μπορούμε όλα να τα συλλάβουμε και να τα εκφράσουμε - όσο κι αν θέλουν πολλοί να μας πείσουν για το αντίθετο. Τα περισσότερα απ' όσα μας συμβαίνουν, δεν μπορούμε να τα εκφράσουμε, ξετυλίγονται μέσα σε μια σφαίρα, που ποτέ καμιά λέξη δεν την καταπάτησε. Κι απ' όλα πιο αδύνατο είναι να εκφράσουμε τα έργα της τέχνης, τις μυστηριακές αυτές υπάρξεις, που η ζωή τους δε γνωρίζει τέλος, καθώς πορεύεται πλάι στη δική μας, την περαστική, την πρόσκαιρη ζωή."

"Τα έργα τέχνης ζουν μέσα σε μια απέραντη μοναξιά, κι η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για να τα ζυγώσεις. Μονάχα η "αγάπη" μπορεί να τα συλλάβει, να τ' αγκαλιάσει, να σταθεί δίκαιη απέναντί τους. - Να πιστεύετε πάνω απ' όλα ό,τι σας λέει το δικό σας αίσθημα, στο πείσμα όλων αυτών των αναλύσεων, των συζητήσεων, των εισαγωγών."

"Ο καιρός εδώ δε μετράει, ένας χρόνος δε λογαριάζεται, δέκα χρόνια είναι ένα τίποτα. Καλλιτέχνης θα πει: να μη μετράς, να μη λογαριάζεις, να ψηλώνεις όπως το δέντρο που δε βιάζει το χυμό του, που αδείλιαστο αψηφάει τις ανοιξιάτικες μπόρες, χωρίς να φοβάται μη δεν έρθει το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι έρχεται. Έρχεται, όμως, μονάχα για κείνους που ξέρουν να προσμένουν, ξένοιαστοι και γαλήνιοι σα να χανε μπροστά τους την αιωνιότητα. Κάθε μέρα που ρχεται και φεύγει μου φέρνει τούτη τη διδαχή - διδαχή πληρωμένη με πόνους, που τους χρωστώ ωστόσο χάρη: Υ π ο μ ο ν ή, αυτό είναι το μεγάλο μυστικό!"


Από το βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή" του Rainer Maria Rilke
« Τελευταία τροποποίηση: Νοέμβριος 10, 2011, 19:25:46 από Nuria »